Nowa Micropedia jest jeszcze w fazie beta. W razie problemów, napisz maila na pomoc@wiki.mikronacje.info albo zgłoś go na kanale na Mikronacyjnym Discordzie!

Użytkownik:Erik/brudnopis: Różnice pomiędzy wersjami

Z Micropedia
mNie podano opisu zmian
 
(Nie pokazano 29 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 1: Linia 1:
{{Kraj infobox|nazwa=Winkulia|szef_rzadu=Minister Stanu|hymn=O Winkulio!|pkb=309 103 389|kod=ZW, WIN|waluta=Ren|niepodleglosc=7 lutego 2018|parlament=Trybuna Ludowa|szef_rzadu_osoba=Artur Kardacz|glowa_panstwa_osoba=Alfred Fabian|pelna_nazwa=Związek Winkulijski|glowa_panstwa=Król|ustroj=monarchia dynastyczna|jezyk_urzedowy=polski|stolica=Kanugard|dewiza=obecnie brak|flaga=Flag Winkulia.jpg|godlo=Herb Winkulia.png|domena=https://forum.winkulia.eu/}}
{{Kraj infobox|nazwa=Winkulia|szef_rzadu=Minister Stanu|hymn=O Winkulio!|pkb=309 103 389|kod=ZW, WIN|waluta=Ren|niepodleglosc=7 lutego 2018|parlament=Trybuna Ludowa|szef_rzadu_osoba=Artur Kardacz|glowa_panstwa_osoba=Alfred Fabian|pelna_nazwa=Związek Winkulijski|glowa_panstwa=Król|ustroj=monarchia dynastyczna|jezyk_urzedowy=polski|stolica=Kanugard|dewiza=obecnie brak|flaga=Flag Winkulia.jpg|godlo=Herb Winkulia.png|domena=https://forum.winkulia.eu/}}
 
[[Plik:Nordata polityczna aktualna.png|alt=Podział polityczny Nordaty z widoczną Winkulią|lewo|mały|Położenie Winkulii na mapie Nordaty razem z jej sąsiadami]]
'''Winkulia''', właść.''' Związek Winkulijski''' ''([[Język winkulijski|win.]] Winqulia, Winqulideg Union)'' – polskie państwo wirtualne powstałe 11 lutego 2018 roku z inicjatywy [[Szymon Uchastok|Szymona Uchastoka]], ulokowane na kontynencie północnym. Sąsiaduje z [[Brodria|Brodrią]] i Hawilandem na północy, Oceanem Orientalnym na wschodzie oraz z Muratyką i Westlandem na zachodzie.
'''Winkulia''', właść.''' Związek Winkulijski''' ''([[Język winkulijski|win.]] Winqulia, Winqulideg Union)'' – polskie państwo wirtualne powstałe 11 lutego 2018 roku z inicjatywy [[Szymon Uchastok|Szymona Uchastoka]], ulokowane na kontynencie północnym. Sąsiaduje z [[Brodria|Brodrią]] i Hawilandem na północy, Oceanem Orientalnym na wschodzie oraz z Muratyką i Westlandem na zachodzie.


Winkulia jest krajem bogatym w surowce naturalne, głównie w ropę naftową, gaz ziemny, rudy metali czy węgiel. Silny przemysł występuje głównie w regionie albiońskim. Stolicą Winkulii jest [[Kanugard]]. Winkulia jest krajem, w którym od 2021 r. panuje związkowa demokratyczna monarchia dynastyczna.
Winkulia jest krajem bogatym w surowce naturalne, głównie w ropę naftową, gaz ziemny, rudy metali czy węgiel. Silny przemysł występuje głównie w regionie albiońskim. Stolicą Winkulii jest [[Kanugard]]. Winkulia jest krajem, w którym od 2021 r. panuje związkowa demokratyczna monarchia dynastyczna.
==Etymologia==
 
Pochodzenie wyrażenia  "Winkulia" nie jest pewne i na ten temat pojawiło się wiele hipotez. Wedle jednej z najpopularniejszych hipotez wysnutych przez badaczy, pochodzi od staroczarnokrajestańskiego "Woestgulia"<ref>http://forum.winkulia.eu/showthread.php?tid=1549&pid=13719#pid13719</ref>, co oznacza dosłownie "zachodnie wybrzeże" z czasem przekształconego w słowo "Winqullia", które po raz pierwszy zostało użyte w 867 roku. Początkowo określeniem tym określano jedynie obszary północnej Hohenburgii (Albionu - centralny zachód półwyspu winkulijskiego).
Z uwagi na potencjał gospodarczy, kulturowy oraz aktywnościowy, obecnie jedno z najsilniejszych państw kontynentalnej Nordaty.
==Historia przedwirtualna==
== Etymologia ==
===Prehistoria ziem winkulijskich===
Pochodzenie wyrażenia  "Winkulia" nie jest pewne i na ten temat pojawiło się wiele hipotez. Wedle jednej z najpopularniejszych hipotez wysnutych przez badaczy, pochodzi od staroczarnokrajestańskiego "Woestgulia"<ref>http://forum.winkulia.eu/showthread.php?tid=1549&pid=13719#pid13719</ref>, co oznacza dosłownie "zachodnie wybrzeże" z czasem przekształconego w słowo "Winqullia", które po raz pierwszy zostało użyte w 867 roku. Początkowo określeniem tym określano jedynie obszary północnej Hohenburgii (Albionu - centralny zachód półwyspu winkulijskiego). Inna hipoteza zakłada, że nazwa kraju pochodzi od wyrazu "Vin" oznaczającego w języku starowinkulijskim wino.
== Historia przedwirtualna==
===Prehistoria ziem winkulijskich ===
===Początki osadnictwa winkulijskiego===
===Początki osadnictwa winkulijskiego===
===Średniowiecze===
===Średniowiecze ===
===Epoka nowożytna===
===Epoka nowożytna===


Linia 15: Linia 17:


Powstańcom sprzyjał fakt, iż dobrze znali teren walki, który doskonale nadawał się do wojny pojazdowej. Dodatkowo Saraacenna nie mogła wysłać większej ilości wojsk przeciw powstańcom w związku z wybuchem wojny z Królestwem Samundy. Gabriel wykorzystał ten fakt i w szybkim czasie udało mu się stworzyć dobrze zorganizowaną armię, która podporządkowała sobie obszar prawie całej Północnej Hohenburgii (z wyjątkiem sprzymierzonego z nim Al-Aleman).
Powstańcom sprzyjał fakt, iż dobrze znali teren walki, który doskonale nadawał się do wojny pojazdowej. Dodatkowo Saraacenna nie mogła wysłać większej ilości wojsk przeciw powstańcom w związku z wybuchem wojny z Królestwem Samundy. Gabriel wykorzystał ten fakt i w szybkim czasie udało mu się stworzyć dobrze zorganizowaną armię, która podporządkowała sobie obszar prawie całej Północnej Hohenburgii (z wyjątkiem sprzymierzonego z nim Al-Aleman).
 
[[Plik:Saaracennaflaga.png|mały|Flaga Saaracenny]]
Sułtan Saraacenny wysłał dywizje wojska przeciwko żołnierzom Gabriela, jednak ci odparli atak co jedynie umocniło morale Winkulijczyków i popularność ich przywódcy. Dnia 14 lipca 1754 r. został koronowany na Króla Hohenburgii zwanej również "Wielką Winkulią". Podbudowany tym Gabriel postanowił najechać Saraacennę i po zaledwie 2 miesiącach walk zajął blisko połowę ówczesnej Saracenny, czyli tereny dzisiejszej Hohenburgii Południowej i planował włączyć je do swojego państwa, jednak plany te w ostateczności pokrzyzowała kontrofensywa Sułtana, która zmusiła Winkulijczyków do odwrotu.
Sułtan Saraacenny wysłał dywizje wojska przeciwko żołnierzom Gabriela, jednak ci odparli atak co jedynie umocniło morale Winkulijczyków i popularność ich przywódcy. Dnia 14 lipca 1754 r. został koronowany na Króla Hohenburgii zwanej również "Wielką Winkulią". Podbudowany tym Gabriel postanowił najechać Saraacennę i po zaledwie 2 miesiącach walk zajął blisko połowę ówczesnej Saracenny, czyli tereny dzisiejszej Hohenburgii Południowej i planował włączyć je do swojego państwa, jednak plany te w ostateczności pokrzyzowała kontrofensywa Sułtana, która zmusiła Winkulijczyków do odwrotu.


Linia 21: Linia 23:


Gabriel zmarł w 1774 roku pozostawiając dobrze prosperujące Państwo swemu synowi Dagobertowi. Założył tym samym Nordacką gałąź rodu von Hohenburg.  
Gabriel zmarł w 1774 roku pozostawiając dobrze prosperujące Państwo swemu synowi Dagobertowi. Założył tym samym Nordacką gałąź rodu von Hohenburg.  
 
[[Plik:M AG643.png|mały|Herb rodu von Hohenburg]]
Dagobert I — panował w latach 1774—1801 jako Bej Hohenburgii, a następnie jako jej król w latach 1801—1813 (39 lat). Rozpoczął swoje panowanie w momencie śmierci swojego ojca Gabriela, w wieku zaledwie 25 lat. Jego rządy charakteryzowała aktywna polityka zagraniczna oraz próba zrzucenia zależności Hohenburgii do Saracenny oraz ekspansji terytorialnej kosztem Al-Aleman i w Saraacenny. W 1780 roku zacieśnił współpracę gospodarczą oraz potajemnie wojskową z Chanatem Kugarskim, który planował podporządkować sobie cały półwysep. W 1791 roku w Al-Aleman wybuchła wojna domowa po śmierci Sułtana Ahmeda I zwanego srogim o sukcesję po zmarłym władcy. Bej Dagobert von Hohenburg zdecydował się wówczas wesprzeć najmłodszego z synów Ahmeda. Po roku walk wojska Hohenburgii rozpoczęły de facto okupacje Al-Aleman, wypedzając pozostałych konkurentów do korony i ustanawiając Sułtanem swojego kandydata, który jednak nie miał nic do powiedzenia w sprawach własnego kraju. Państwo Dagoberta pozyskało w ten sposób dostęp do morza. W późniejszych latach Saracenna próbowała wyprzeć Winkulijczyków z Al-Aleman, jednak bezskutecznie. 1796 roku wybuchła tzw. II wojna winkulijska spowodowana wzajemnymi roszczeniami Saracenny i Hohenburgii, zaś za pretekst do wypowiedzenia wojny stronie Saraacenńskiej posłużyła potyczka jaką stoczyły ze sobą armie obydwu państw na granicy w miejscowości Sza-am. W ciągu trwającej aż trzy lata wojny obie strony odniosły poważne straty liczone w dziesiątkach tysięcy, jednak dzięki kugarskiemu wsparciu, Dagobertowi udało się odeprzeć atak, a nawet podobnie jak, jego ojcu zdobyć ówcześnie największy port w tej części Nordaty — Nadmorzec. W 1799 roku podpisano zawieszenie broni, a następnie traktat pokojowy dwa lata później, na mocy którego wojska Hohenburgii wycofały się na północ, w zamian jednak Saracenna uznała zwierzchnictwo Hohenburgii nad Al-Aleman oraz formalnie uznały niepodległość kraju. Zachęcony tym sukcesem Dagobert koronował się w roku 1801 Królem "Winkulijczyków i Hohenburgii". Panowanie Jego Królewskiej Mości Dagoberta I charakteryzowało się licznymi niepokojami społecznymi związanymi z fatalną sytuacją ekonomiczną państwa, walką z rosnącym w siłe ruchem republikańskim oraz coraz silniejszą pozycją generalicji. W styczniu 1805 roku w Centrowicach rozpoczął się strajk środowisk rewolucyjnych i proletariackich przeciwko władzy absolutnej Króla, w odpowiedzi na to rząd zaczął strzelać do manifestantów, co ostatecznie zniszczyło opinie o władcy w kraju. Wydarzenie to zwane krwawym styczniem dało impuls do wybuchu rewolucji, która obieła znaczne połacie kraju. Król pragnąc złagodzić sytuację przystąpił do rozmów z przywódcami rewolucji. Na mocy porozumień zawartych w 1806 roku w Sehirji, w kraju wprowadzono monarchie konstytucyjną, w roku następnym powołany do życia został parlament zwany Izbą Poselską i w tym też roku Król mianował premierem pierwszego hohenburgijskiego rządu jednego z przywódców rewolucji 1805 roku — Daniela de Quoe. W 1810 roku Król po namowach generalicji zdecydował się niespodziewanie rozwiązać parlament i planował przejąć ponownie pełnię władzy nad krajem. Jednak w realizacji jego ambitnych zamierzeń przeszkodziła ciężka choroba na jaką zapadł. W 1811 roku niemal całkowicie wycofał się życia publicznego powołując na urząd premiera następcę tronu — bardzo liberalnego i lubianego w społeczeństwie Wielkiego Księcia Wilhelma, który nieco później został także regentem. Król Dagobert I dokonał żywota 21 grudnia 1813 roku w wieku 64 lat, wielu spośród jego podanych odetchnęło z ulgą na wieść o jego śmierci, jednak nikt nie śmiał negować jego osiągnięć chociażby w polityce zagranicznej. Do dziś jego postać sprawia historykom wiele problemów — jedni chcą widzieć w nim wielkiego wizjonera, twórcę nowej potęgi w regionie, a inni widzą w nim krwawego tyrana zatroskanego jedynie o siebie.
Dagobert I — panował w latach 1774—1801 jako Bej Hohenburgii, a następnie jako jej król w latach 1801—1813 (39 lat). Rozpoczął swoje panowanie w momencie śmierci swojego ojca Gabriela, w wieku zaledwie 25 lat. Jego rządy charakteryzowała aktywna polityka zagraniczna oraz próba zrzucenia zależności Hohenburgii do Saracenny oraz ekspansji terytorialnej kosztem Al-Aleman i w Saraacenny. W 1780 roku zacieśnił współpracę gospodarczą oraz potajemnie wojskową z Chanatem Kugarskim, który planował podporządkować sobie cały półwysep. W 1791 roku w Al-Aleman wybuchła wojna domowa po śmierci Sułtana Ahmeda I zwanego srogim o sukcesję po zmarłym władcy. Bej Dagobert von Hohenburg zdecydował się wówczas wesprzeć najmłodszego z synów Ahmeda. Po roku walk wojska Hohenburgii rozpoczęły de facto okupacje Al-Aleman, wypedzając pozostałych konkurentów do korony i ustanawiając Sułtanem swojego kandydata, który jednak nie miał nic do powiedzenia w sprawach własnego kraju. Państwo Dagoberta pozyskało w ten sposób dostęp do morza. W późniejszych latach Saracenna próbowała wyprzeć Winkulijczyków z Al-Aleman, jednak bezskutecznie. 1796 roku wybuchła tzw. II wojna winkulijska spowodowana wzajemnymi roszczeniami Saracenny i Hohenburgii, zaś za pretekst do wypowiedzenia wojny stronie Saraacenńskiej posłużyła potyczka jaką stoczyły ze sobą armie obydwu państw na granicy w miejscowości Sza-am. W ciągu trwającej aż trzy lata wojny obie strony odniosły poważne straty liczone w dziesiątkach tysięcy, jednak dzięki kugarskiemu wsparciu, Dagobertowi udało się odeprzeć atak, a nawet podobnie jak, jego ojcu zdobyć ówcześnie największy port w tej części Nordaty — Nadmorzec. W 1799 roku podpisano zawieszenie broni, a następnie traktat pokojowy dwa lata później, na mocy którego wojska Hohenburgii wycofały się na północ, w zamian jednak Saracenna uznała zwierzchnictwo Hohenburgii nad Al-Aleman oraz formalnie uznały niepodległość kraju. Zachęcony tym sukcesem Dagobert koronował się w roku 1801 Królem "Winkulijczyków i Hohenburgii". Panowanie Jego Królewskiej Mości Dagoberta I charakteryzowało się licznymi niepokojami społecznymi związanymi z fatalną sytuacją ekonomiczną państwa, walką z rosnącym w siłe ruchem republikańskim oraz coraz silniejszą pozycją generalicji. W styczniu 1805 roku w Centrowicach rozpoczął się strajk środowisk rewolucyjnych i proletariackich przeciwko władzy absolutnej Króla, w odpowiedzi na to rząd zaczął strzelać do manifestantów, co ostatecznie zniszczyło opinie o władcy w kraju. Wydarzenie to zwane krwawym styczniem dało impuls do wybuchu rewolucji, która obieła znaczne połacie kraju. Król pragnąc złagodzić sytuację przystąpił do rozmów z przywódcami rewolucji. Na mocy porozumień zawartych w 1806 roku w Sehirji, w kraju wprowadzono monarchie konstytucyjną, w roku następnym powołany do życia został parlament zwany Izbą Poselską i w tym też roku Król mianował premierem pierwszego hohenburgijskiego rządu jednego z przywódców rewolucji 1805 roku — Daniela de Quoe. W 1810 roku Król po namowach generalicji zdecydował się niespodziewanie rozwiązać parlament i planował przejąć ponownie pełnię władzy nad krajem. Jednak w realizacji jego ambitnych zamierzeń przeszkodziła ciężka choroba na jaką zapadł. W 1811 roku niemal całkowicie wycofał się życia publicznego powołując na urząd premiera następcę tronu — bardzo liberalnego i lubianego w społeczeństwie Wielkiego Księcia Wilhelma, który nieco później został także regentem. Król Dagobert I dokonał żywota 21 grudnia 1813 roku w wieku 64 lat, wielu spośród jego podanych odetchnęło z ulgą na wieść o jego śmierci, jednak nikt nie śmiał negować jego osiągnięć chociażby w polityce zagranicznej. Do dziś jego postać sprawia historykom wiele problemów — jedni chcą widzieć w nim wielkiego wizjonera, twórcę nowej potęgi w regionie, a inni widzą w nim krwawego tyrana zatroskanego jedynie o siebie.
 
[[Plik:IMG 20210713 130147.jpg|mały|"Łuk zjednoczenia" z 1892 r. w Kanugardzie]]
Wilhelm I wstąpił na tron tydzień po śmierci swego ojca 28 grudnia 1813 roku w wieku zaledwie 30-lat, już wcześniej pełnił funkcję premiera oraz regenta. Młody władca znany był ze swoich liberalnych poglądów, przez co kształtujące się środowiska inteligenckie oraz niższe warstwy społeczne popierały nowego Króla, nie cieszył się natomiast uznaniem i autorytetem wśród generalicji na której swe rządy opierał jego ojciec. W styczniu 1814 roku zorganizowane zostały wybory do parlamentu, premierem Hohenburgii ponownie został Daniel de Quoe i pełnił tą funkcję przez kolejnych 10 lat. W 1816 roku doszło do próby odsunięcia Króla od władzy przez śródowiska wojskowe, jednak zamachowcy zostali schwytani i później straceni. Pomimo niekwestiowanego zwycięstwa władcy, wzmocnieniu jego pozycji i autorytetu w kraju, Król postanowił prowadzić politykę wewnętrzną w sposób bardziej roztropny i spowolił tempo wprowadzania zmian proponowanych przez parlament. W 1821 roku wybuchła tzw. III wojna winkulijska spowodowana pragnieniem włączenia południowych terenów Saraacenny w skład państwa Hohenburgów. W 1822 roku przy wsparciu Królestwa Batawii wojna zakończyła się zwycięstwem sprzymierzonych, Saracenna przestała odgrywać wiodącą rolę na półwyspie, jej południowe tereny pozostawały pod władzą Hohenburgów przez następne sto lat, zaś północne tereny Sułtanatu stały się de facto kolonią Królestwa Batawii. 1825 roku kraj został podzielony na dwie części Hohenburgie Północną zarządzaną bezpośrednio przez Króla oraz Hohenburgie Południową zarządzaną przez ministerstwo ds. nowych ziem. Przez dwadzieścia następnych lat Wilhelm umacniał pozycje swego kraju na arenie międzynarodowej i bezskutecznie usiłował ustanowić winkulijskie kolonie na Apfelisnel i w Sambanafryce, jednak silna konkurencja ze strony mocarstw ościennych uniemożliwiła realizację tegoż zamiaru. Za jego rządów powstał również uniwersytet w Nadmorzcu, poprawił się też stan infrastruktury drogowej, przeprowadzona została różnież reforma gospodarcza i odkryte nowe złoża złota i srebra w Południowej Hohenburgii, czego skutkiem było zwiększenie wpływów do skarbu państwa i gwałtowny rozwój gospodarczy kraju. Król zmarł 17 kwietnia 1842 roku w wieku 59 lat, po blisko 29 latach panowania. Po jego śmierci władze nad terytorium zjednoczonego królestwa przejął jego syn, zaledwie 22-letni Karol I.  
Wilhelm I wstąpił na tron tydzień po śmierci swego ojca 28 grudnia 1813 roku w wieku zaledwie 30-lat, już wcześniej pełnił funkcję premiera oraz regenta. Młody władca znany był ze swoich liberalnych poglądów, przez co kształtujące się środowiska inteligenckie oraz niższe warstwy społeczne popierały nowego Króla, nie cieszył się natomiast uznaniem i autorytetem wśród generalicji na której swe rządy opierał jego ojciec. W styczniu 1814 roku zorganizowane zostały wybory do parlamentu, premierem Hohenburgii ponownie został Daniel de Quoe i pełnił tą funkcję przez kolejnych 10 lat. W 1816 roku doszło do próby odsunięcia Króla od władzy przez śródowiska wojskowe, jednak zamachowcy zostali schwytani i później straceni. Pomimo niekwestiowanego zwycięstwa władcy, wzmocnieniu jego pozycji i autorytetu w kraju, Król postanowił prowadzić politykę wewnętrzną w sposób bardziej roztropny i spowolił tempo wprowadzania zmian proponowanych przez parlament. W 1821 roku wybuchła tzw. III wojna winkulijska spowodowana pragnieniem włączenia południowych terenów Saraacenny w skład państwa Hohenburgów. W 1822 roku przy wsparciu Królestwa Batawii wojna zakończyła się zwycięstwem sprzymierzonych, Saracenna przestała odgrywać wiodącą rolę na półwyspie, jej południowe tereny pozostawały pod władzą Hohenburgów przez następne sto lat, zaś północne tereny Sułtanatu stały się de facto kolonią Królestwa Batawii. 1825 roku kraj został podzielony na dwie części Hohenburgie Północną zarządzaną bezpośrednio przez Króla oraz Hohenburgie Południową zarządzaną przez ministerstwo ds. nowych ziem. Przez dwadzieścia następnych lat Wilhelm umacniał pozycje swego kraju na arenie międzynarodowej i bezskutecznie usiłował ustanowić winkulijskie kolonie na Apfelisnel i w Sambanafryce, jednak silna konkurencja ze strony mocarstw ościennych uniemożliwiła realizację tegoż zamiaru. Za jego rządów powstał również uniwersytet w Nadmorzcu, poprawił się też stan infrastruktury drogowej, przeprowadzona została różnież reforma gospodarcza i odkryte nowe złoża złota i srebra w Południowej Hohenburgii, czego skutkiem było zwiększenie wpływów do skarbu państwa i gwałtowny rozwój gospodarczy kraju. Król zmarł 17 kwietnia 1842 roku w wieku 59 lat, po blisko 29 latach panowania. Po jego śmierci władze nad terytorium zjednoczonego królestwa przejął jego syn, zaledwie 22-letni Karol I.  


Linia 31: Linia 33:


===Zniesienie monarchii i początek Związku Winkulijskiego===
===Zniesienie monarchii i początek Związku Winkulijskiego===
[[Plik:Flaga Batawii.png|mały|Flaga Królestwa Batawii]]
W XIX większego znaczenia nabrały kwestie narodowościowe w całej Nordacie. Zarówno w Winkulii jak i w Batawii w siłę rosnąć zaczęły nowoczesne nacjonalizmy i kształtować się poczęła świadomość narodowa, a w tym także świadomość wspólnej, choć odległej przeszłości. Imperium Batawii równocześnie zaczęło rosnąć siłę w związku z wejściem w epokę przemysłową. Młode Państwo Batawskie dążyć zaczęło do rozszerzenia swojej strefy wpływów o tereny Sambanafryki oraz strategicznie ważny region półwyspu winkulijskiego. W związku z tymi czynnikami, popularność zyskały idee panbatawistyczne, czyli idea zjednoczenia wszystkich ludów Batawii i Winkulii w jednym państwie. Dzięki czemu państwo batawskiego zyskało pretekst do ingerowania w wewnętrzne sprawy winkulijskie, oraz do wasalizacji państw półwyspu. W 1927 roku ostatecznie udało się doprowadzić do upadku monarchii w Królestwie Winkulii w wyniku przewrotu tzw. czarnych pułkowników oraz proklamacji Związku Winkulijskiego, stanowiącej federację koloni batawskich na półwyspie. W 1990 roku doszło do wycofania się wojsk batawskich z obszaru półwyspu, w wyniku czego lokalne separatyzmy doprowadziły do likwidacji Związku Winkulijskiego i bałkanizacji obszaru. W 2016 roku Batawia na krótko odyzyskala kontrolę nad częścią swoich dawnych kolonii (Al-Aleman), po czym jednak opuściła region. W 2018 roku Szymon Uchastok przy użyciu części oddziałów wojskowych ponownie zunifikował region i przywrócił na mapę Nordaty Związek Winkulijski, tym razem jako niepodległe państwo.
===Okres anarchii===
===Okres anarchii===
W okresie pomiędzy przedinternetowym upadkiem państwa winkulijskiego, a jego faktycznym, internetowym powstaniem w 2018 r. na obszarze półwyspu winkulijskiego powstawały liczne państwa wirtualne wspomniane poniżej. Jedne upadały bardzo szybko jak np. Goruzja, Chersja czy Neb Tawi, a inne znacznie dłużej jak np. Santatnia i Burgia. Termin "Okres Anarchii" powstał w odpowiedzi na potrzebę pogodzenia winkulijskiej narracji historycznej z faktem istnienia na tym obszarze innych organizmów państwowych w przeszłości.
==Historia najnowsza==
==Historia najnowsza==
[[Plik:1309336-Nicolas Sarkozy.jpg|mały|Szymon Uchastok]]
Związek Winkulijski powstał 7 lutego 2018 roku, z pomysłu [[Szymon Uchastok|Szymona Uchastoka]] - byłego Prezydenta [[Batawia|Batawii]] oraz [[II_Rzeczpospolita_(druga)|II Rzeczpospolitej]] pochodzenia [[Królestwo Dreamlandu|dreamlandzkiego]]. 11 lutego 2018 roku ogłoszono Akt Niepodległości Związku Winkulijskiego, a 13 lutego Dekret Najwyższy, który do ogłoszenia niepodległości miał unormować prawnie kraj. W kwietniu 2018 nowym Naczelnikiem został Aleksander van der Egval. Następnie kraj ten został podzielony pomiędzy [[Unia Trzech Narodów|UTN]] i [[Brodria|Brodrię]]. Czołowi działacze ZW w tym Aleksander van der Egval udali się na emigrację do Królestwa Athos. 23 października 2018 r. Erik Otton von Hohenburg ogłosił secesje brodryjskiej części Winkuli i proklamował powstanie Wielkiego Księstwa Winkulii, którego też został Premierem. W styczniu 2019 roku WKW zostało włączone w skład Stanów Zjednoczonych Centrazji, które to zostały włączone do Federacji Nordackiej jako prowincja 5 kwietnia. SZC przyjęło nową nazwę ''[[Egvalland]]''. 11 kwietnia do Egvallandu zostały przyłączone ziemię winkulijskie zajęte wcześniej przez UTN. Kraj rozwijał się stopniowo pod patronatem Federacji Nordackiej, aż w końcu stał się jedną z najaktywniejszych i najlepiej zorganizowanych prowincji kraju. Federacja Nordacka rozpadła się w skutek secesji Muratyki, a następnie także państwa Voxlandzko-Westlandzkiego. W tej sytuacji dwie ostatnie prowincje FN (Egvalland i Volkian) zdecydowały się rozwiązać Federacje Nordacką i powołać do życia Związek Winkulii i Volkianu, a ostatecznie po przewrocie dokonanym przez Artura Kardacza w Egvallandzie, Volkian zgodził się zostać włączony w skład Związku Winkulijskiego. W kwietniu 2021 roku doszło do przewrotu monarchistycznego w Związku Winkulijskim, który ustanowił kraj monarchią dziedziczną pod berłem rodu von Hohenburg.
Związek Winkulijski powstał 7 lutego 2018 roku, z pomysłu [[Szymon Uchastok|Szymona Uchastoka]] - byłego Prezydenta [[Batawia|Batawii]] oraz [[II_Rzeczpospolita_(druga)|II Rzeczpospolitej]] pochodzenia [[Królestwo Dreamlandu|dreamlandzkiego]]. 11 lutego 2018 roku ogłoszono Akt Niepodległości Związku Winkulijskiego, a 13 lutego Dekret Najwyższy, który do ogłoszenia niepodległości miał unormować prawnie kraj. W kwietniu 2018 nowym Naczelnikiem został Aleksander van der Egval. Następnie kraj ten został podzielony pomiędzy [[Unia Trzech Narodów|UTN]] i [[Brodria|Brodrię]]. Czołowi działacze ZW w tym Aleksander van der Egval udali się na emigrację do Królestwa Athos. 23 października 2018 r. Erik Otton von Hohenburg ogłosił secesje brodryjskiej części Winkuli i proklamował powstanie Wielkiego Księstwa Winkulii, którego też został Premierem. W styczniu 2019 roku WKW zostało włączone w skład Stanów Zjednoczonych Centrazji, które to zostały włączone do Federacji Nordackiej jako prowincja 5 kwietnia. SZC przyjęło nową nazwę ''[[Egvalland]]''. 11 kwietnia do Egvallandu zostały przyłączone ziemię winkulijskie zajęte wcześniej przez UTN. Kraj rozwijał się stopniowo pod patronatem Federacji Nordackiej, aż w końcu stał się jedną z najaktywniejszych i najlepiej zorganizowanych prowincji kraju. Federacja Nordacka rozpadła się w skutek secesji Muratyki, a następnie także państwa Voxlandzko-Westlandzkiego. W tej sytuacji dwie ostatnie prowincje FN (Egvalland i Volkian) zdecydowały się rozwiązać Federacje Nordacką i powołać do życia Związek Winkulii i Volkianu, a ostatecznie po przewrocie dokonanym przez Artura Kardacza w Egvallandzie, Volkian zgodził się zostać włączony w skład Związku Winkulijskiego. W kwietniu 2021 roku doszło do przewrotu monarchistycznego w Związku Winkulijskim, który ustanowił kraj monarchią dziedziczną pod berłem rodu von Hohenburg.


==Ustrój polityczny==
==Ustrój polityczny==
===Tradycja konstytucyjna===
=== Tradycja konstytucyjna===
Pierwszym winkulijskim aktem prawa zasadniczego był Dekret Najwyższy wydany przez Naczelnika Państwa Szymona Uchastoka w dniu 13 lutego 2018 r. Dekret de iure obowiązywał aż do dnia 23 pazdziernika tego roku, do czasu uchwalenia konstytucji Wielkiego Księstwa Winkulii. W czasach egvallandzkich, konstytucja zmieniała się wielokrotnie i wielokrotnie też była nowelizowana. Ostatecznie w dniu 23 kwietnia 2021 r. Stany Generalne uchwaliły Karte Konstytucyjną, która wprowadziła min. monarchie dziedziczną.
 
===Król===
===Król===
[[Plik:Szekely Palace.jpg|mały|Zamek Królewski w Kanugardzie - siedziba JKM oraz Rządu Królewskiego]]
Monarcha jest głową państwa i najwyższym sędzią. Odpowiada za reprezentowanie kraju poza jego granicami, podpisuje ustawy, powołuje Ministra Stanu (premiera) oraz ministrów Rządu Królewskiego. Tron w Winkulii jest dziedziczny. Sukcesje do tronu ustala władca w drodze dekretu.
Monarcha jest głową państwa i najwyższym sędzią. Odpowiada za reprezentowanie kraju poza jego granicami, podpisuje ustawy, powołuje Ministra Stanu (premiera) oraz ministrów Rządu Królewskiego. Tron w Winkulii jest dziedziczny. Sukcesje do tronu ustala władca w drodze dekretu.


===Minister Stanu i Rząd Królewski===
===Minister Stanu i Rząd Królewski ===
Ministra Stanu powołuje Król na wniosek obywateli lub też z własnej inicjatywy. Kieruje on pracami Rządu Królewskiego i na jego wniosek JKM powołuje ministrów. Rząd Krolewski jest aparatem organizacyjnym wspomagającym Króla w rządzeniu państwem.
Ministra Stanu powołuje Król na wniosek obywateli lub też z własnej inicjatywy. Kieruje on pracami Rządu Królewskiego i na jego wniosek JKM powołuje ministrów. Rząd Krolewski jest aparatem organizacyjnym wspomagającym Króla w rządzeniu państwem.


===Folkstag (Trybuna Ludowa)===
=== Folkstag (Trybuna Ludowa) ===
[[Plik:Palace-of-parliament.jpg|mały|Pałac Ludowy w Kanugardzie - siedziba Folkstagu]]
Trybuna Ludowa , to winkulijski unikameralny parlament, w którego w skład wchodzą wszyscy obywatele państwa. Obradą Folkstagu przewodniczy Minister Stanu lub Król.
Trybuna Ludowa , to winkulijski unikameralny parlament, w którego w skład wchodzą wszyscy obywatele państwa. Obradą Folkstagu przewodniczy Minister Stanu lub Król.


===Trybunał królewski ===
===Trybunał królewski===
Trybunał Królewski sprawuje w imieniu JKM władzę sądowniczą w Winkulii. Prezesa Trybunału Królewskiego wyznacza Król.
 
===Partie polityczne===
===Partie polityczne===
Winkulia w trakcie swego istnienia dorobiła się conajmniej kilku znaczących ugrupowań politycznych. Mimo to jednak ich działalność prowadzona jest w ograniczonym zakresie, z uwagi na niskie zainteresowanie społeczeństwa winkulijskiego działalnością polityczną w ramach zorganizowanych ugrupowań oraz z uwagi na długą tradycję demokracji bezpośredniej, w tym także pozaparlamentarnej. Mimo to winkulijskim partią politycznym udało się przetrwać, jako pewna forma mikronacyjnego folkloru.
Winkulia w trakcie swego istnienia dorobiła się conajmniej kilku znaczących ugrupowań politycznych. Mimo to jednak ich działalność prowadzona jest w ograniczonym zakresie, z uwagi na niskie zainteresowanie społeczeństwa winkulijskiego działalnością polityczną w ramach zorganizowanych ugrupowań oraz z uwagi na długą tradycję demokracji bezpośredniej, w tym także pozaparlamentarnej. Mimo to winkulijskim partią politycznym udało się przetrwać, jako pewna forma mikronacyjnego folkloru.
Linia 62: Linia 77:
z dnia 5 stycznia 2022 roku, prowadzi niezależną, neutralną politykę zagraniczną względem wszystkich państw mikroświata oraz jest otwarty na rozwijanie relacji z wszystkimi istniejącymi krajami mikroświata. Dekret ten zniósł także podział na mikroancje uznawane i nieuznawane przez Związek Winkulijski, uznając każdą mikronację, która sama siebie uznaje za mikronacje oraz posiada terytorium na mapie mikroświata. Korona utrzymuje relacje dyplomatyczne z wieloma państwami mikroświata. Związek dba o poprawne relacje dyplomatyczne ze swymi sąsiadami na Nordacie, zwłaszcza z państawami z którymi posiada silne związki historyczne. W przeszłosci Winkulia była inicjatorem wielu wydarzeń i inicjatyw na rzecz integracji nordackiej.
z dnia 5 stycznia 2022 roku, prowadzi niezależną, neutralną politykę zagraniczną względem wszystkich państw mikroświata oraz jest otwarty na rozwijanie relacji z wszystkimi istniejącymi krajami mikroświata. Dekret ten zniósł także podział na mikroancje uznawane i nieuznawane przez Związek Winkulijski, uznając każdą mikronację, która sama siebie uznaje za mikronacje oraz posiada terytorium na mapie mikroświata. Korona utrzymuje relacje dyplomatyczne z wieloma państwami mikroświata. Związek dba o poprawne relacje dyplomatyczne ze swymi sąsiadami na Nordacie, zwłaszcza z państawami z którymi posiada silne związki historyczne. W przeszłosci Winkulia była inicjatorem wielu wydarzeń i inicjatyw na rzecz integracji nordackiej.


==Siły Zbrojne ==
==Siły Zbrojne==
===Armie regionalne===
===Armie regionalne===
===Folksguarde===
===Folksguarde===
Linia 70: Linia 85:


==Podział administracyjny i geografia==
==Podział administracyjny i geografia==
[[Plik:Podzialterytorialnywinkulii.png|mały|Podział terytorialny kontynentalnej Winkulii. Nie odzwierciedla w pełni stanu faktycznego, gdyż do Volkianu należą terytoria w północnej i wschodniej Nordacie oraz nie została uwzględniona Nowa Winkulia.]]
Podział administracyjny (stan na dzień 26. 08. 2022 r.)
Podział administracyjny (stan na dzień 26. 08. 2022 r.)
*[[Albion]]
*[[Albion]]
Linia 79: Linia 95:
*[[Norington]]
*[[Norington]]
*[[Zanahoria]]
*[[Zanahoria]]
wszystkie z wyżej wymienionych jednostek stanowią jeden kraj koronny - Winkulię, która razem z Volkianem stanowi Związek Winkulijski.
*[[Nowa Winkulia]]
Wszystkie z wyżej wymienionych jednostek stanowią jeden kraj koronny - Winkulię, która razem z Volkianem stanowi Związek Winkulijski.
==Krainy historyczne==
==Krainy historyczne==
Państwa lub regiony, które istniały na terenach Związku Winkulijskiego przed jego powstaniem to m.i.n
Państwa lub regiony, które istniały na terenach Związku Winkulijskiego przed jego powstaniem to m.i.n
Linia 86: Linia 103:
*[[Santania i Burgia]]
*[[Santania i Burgia]]
*[[Izboria]]
*[[Izboria]]
*[[Ramandia]]
*[[Wielkie Księstwo Ramandii|Ramandia]]
*[[Federacja Czarnego Kraju]]
*[[Federacja Czarnego Kraju]]
*[[Saracenna]]
*[[Przeglądowa_lista_państw_i_terytoriów_mikroświata#Saaracenna_.28Neb_Tawi.29]Saaracenna]]
*[[Goruzja]]
*[[Goruzja]]
*[[Imperium Chersyjskie]]
*[[Imperium Chersyjskie]]
Linia 99: Linia 116:


==Ukształtowanie terenu==
==Ukształtowanie terenu==
==Demografia==
==Demografia ==
===Mniejszości narodowe i etniczne===
===Mniejszości narodowe i etniczne===
[[Plik:Winkuliaet.png|lewo|mały|
[[Plik:Winkuliaet.png|lewo|mały|
mapa rozmieszczenia grup ludności w kontynentalnej części Winkulii
mapa rozmieszczenia grup ludności w kontynentalnej części Winkulii


Winkulijczycy — żółty
Winkulijczycy — żółty
Linia 129: Linia 145:
Osacy — jasnoniebieski
Osacy — jasnoniebieski
|link=Special:FilePath/Winkuliaet.png]]
|link=Special:FilePath/Winkuliaet.png]]
Winkulia z uwagi na swoją historię i położenie jest państwem wielokulturowym i wieloetnicznym. Z wyjątkiem Winkulijczyków na obszarze Związku Winkulijskiego mieszkają także przedstawiciele narodowości państw sąsiednich, historycznych, a także państw niedawno przyłączonych do Związku Winkulijskiego jak np. Volkiańczycy.




===Miasta Winkulii===
===Miasta Winkulii===
w Winkulii znajduje się od 50 do 100 miast we wszystkich regionach kraju, łącznie z miastami będącymi pozostałościami po państwach historycznych. Największym winkulijskim miastem i aglomeracją jest Krasnodarsk. Drugą co do wielkości metropolią w Związku Winkulijskim jest Królewskie Stołeczne Miasto Kanugard, a trzecią Jugowice - dawna stolica Federacji Nordackiej.
{| class="wikitable"
{| class="wikitable"
|+Miasta Winkulii według liczby ludności
|+Miasta Winkulii według liczby ludności
Linia 138: Linia 156:
!nazwa miasta
!nazwa miasta
!region
!region
!liczba ludności
!liczba ludności (w tyś miesz.)
 
|-
|-
|
|
|[[Krasnodarsk]]
|Volkian
|1100
|-
|[[Plik:Kan herb.png|mały|56x56px]]
|[[Kanugard]]
|[[Kanugard]]
|Albion
|Albion
|
|900
|-
|-
|
|
|[[Uhmolog]]
|[[Jugowice]]
|Zanahoria
|Nowa Winkulia
|
|800
|-
|-
|
|
|[[Rutzelburg]]
|[[Rutzelburg]]
|Osaczesko
|Osaczesko
|
|605
|-
|-
|
|
|
|Zanahoria
|
|Zanahoria
|
|580
|-
|-
|
|
|
|Desova
|
|Zanahoria
|
|560
|-
|-
|
|
|
|[[Burgiograd]]
|
|Osaczesko
|
|476
|-
|-
|
|
|
|Emunik
|
|Nowa Winkulia
|
|300
|-
|
|
|
|
|-
|-
|
|
|
|Mryńsk
|
| Osaczesko
|
|201
|-
|-
|
|
|
|Winkowo
|
|Winewa
|
|132
|}
|}


===Diaspora Winkulijska===
===Diaspora Winkulijska===
Linia 200: Linia 220:


Zdecydowana większość Winkulijczyków (78,5%) przynależy do wyznań chrześcijańskich - Apostolskiego Kościoła Winkulijskiego (36%), Kościoła Winkulii (34%) oraz do Kościoła Rotriokatolickiego (8,5%), które to jednak są znacząco od siebie różne.
Zdecydowana większość Winkulijczyków (78,5%) przynależy do wyznań chrześcijańskich - Apostolskiego Kościoła Winkulijskiego (36%), Kościoła Winkulii (34%) oraz do Kościoła Rotriokatolickiego (8,5%), które to jednak są znacząco od siebie różne.
 
[[Plik:Kosciol-sw-Michal.jpg|thumb|240px|Katedra św. Szymona Słupnika w Kanugardzie]]
Dwa pierwsze - AKW i KW - reprezentują nurt tzw. winkuliokatolicyzmu. Są to wyznania, które swe istnienie wywodzą od misji rotriokatolickich, które to jednak z czasem zerwały łączność ze Stolicą Patriarszą i ustanowiły własną hierarchię. Katolicyzm winkulijski uznaje, iż Kościół musi być podporządkowany aparatowi państwowemu. Nie oznacza to, iż ma być on narzędziem rządzących; po prostu Kościół ma zajmować się kwestiami moralnymi i wiary, nie zaś polityką i nie powinien on dążyć do tworzenia własnych struktur quasi-państwowych. To właśnie dlatego często w retoryce winkuliokatolickiej Rotria nazywana jest "nowotworem na ciele chrystusowym". Ponadto wyznanie to odrzuca dogmat o nieomylności Patriarchy - który określa "ukrytym satanizmem" - oraz posłuszeństwo względem hierarchów kościelnych i głosi konieczność ciągłego dialogu i reformowania wyznania, przy jednoczesnym zachowaniu najważniejszych dogmatów wiary. Za rządów Aleksandra van der Egvala (z jego osobistej inspiracji i prowadzonych przez niego działań agenturalnych) w ramach nurtu winkuliokatolicyzmu doszło do rozłamu na nurt konserwatywny, reprezentowany przez AKW, który sprzeciwia się liberalizacji życia społecznego i obstaje za sprawowaniem liturgii w rycie starowinkulijskim, oraz na KW, który jest bardziej liberalny światopoglądowo i obstaje za rozluźnieniem liturgiczym. W ostatnim czasie wszelkie konflikty miedzy AKW a KW zanikają, a obydwa wyznania na podstawie Deklaracji o jedności katolicyzmu winkulijskiego, uznają siebie wzajemnie za prawowitych przedstawicieli tegoż nurtu.
Dwa pierwsze - AKW i KW - reprezentują nurt tzw. winkuliokatolicyzmu. Są to wyznania, które swe istnienie wywodzą od misji rotriokatolickich, które to jednak z czasem zerwały łączność ze Stolicą Patriarszą i ustanowiły własną hierarchię. Katolicyzm winkulijski uznaje, iż Kościół musi być podporządkowany aparatowi państwowemu. Nie oznacza to, iż ma być on narzędziem rządzących; po prostu Kościół ma zajmować się kwestiami moralnymi i wiary, nie zaś polityką i nie powinien on dążyć do tworzenia własnych struktur quasi-państwowych. To właśnie dlatego często w retoryce winkuliokatolickiej Rotria nazywana jest "nowotworem na ciele chrystusowym". Ponadto wyznanie to odrzuca dogmat o nieomylności Patriarchy - który określa "ukrytym satanizmem" - oraz posłuszeństwo względem hierarchów kościelnych i głosi konieczność ciągłego dialogu i reformowania wyznania, przy jednoczesnym zachowaniu najważniejszych dogmatów wiary. Za rządów Aleksandra van der Egvala (z jego osobistej inspiracji i prowadzonych przez niego działań agenturalnych) w ramach nurtu winkuliokatolicyzmu doszło do rozłamu na nurt konserwatywny, reprezentowany przez AKW, który sprzeciwia się liberalizacji życia społecznego i obstaje za sprawowaniem liturgii w rycie starowinkulijskim, oraz na KW, który jest bardziej liberalny światopoglądowo i obstaje za rozluźnieniem liturgiczym. W ostatnim czasie wszelkie konflikty miedzy AKW a KW zanikają, a obydwa wyznania na podstawie Deklaracji o jedności katolicyzmu winkulijskiego, uznają siebie wzajemnie za prawowitych przedstawicieli tegoż nurtu.


Linia 207: Linia 227:
Innym znaczącym wyznaniem jest [[Osacyzm]] (9,5%). Piąte miejsce zajmuje islam (7%), który pojawił się na terenach współczesnej Winkulii wraz z bialeńskimi kupcami. Obecnie najwięcej wyznawców znajduje się na terenach Siyah oraz w Kanugardzie. Islam występujący w naszym kraju jest odmiany sunnickiej i jest znacząco liberalny jeśli chodzi o podejście do prawa szariatu, czy też o przestrzeganie wszelkich nakazów wiary. Często spotykane jest wśród winkulijskich muzułmanów praktykowanie modlitwy tylko dwa-trzy razy dziennie, czy też naruszanie zakazu spożywania alkoholu, a także nie trzymanie się zasad hallal. Muzułmanie w ZW zorganizowani są w lokalne gminy wyznaniowe; w przeszłości podejmowano kilka razy inicjatywę stworzenie centralnego zarządu wiary mahometańskiej, jednak za każdym razem były one bezskuteczne. Wśród innych religii należy wymień religie plemienne, latereizm, nowe ruchy religijne, a także egvalizm.<ref>http://forum.winkulia.eu/showthread.php?tid=4707</ref>
Innym znaczącym wyznaniem jest [[Osacyzm]] (9,5%). Piąte miejsce zajmuje islam (7%), który pojawił się na terenach współczesnej Winkulii wraz z bialeńskimi kupcami. Obecnie najwięcej wyznawców znajduje się na terenach Siyah oraz w Kanugardzie. Islam występujący w naszym kraju jest odmiany sunnickiej i jest znacząco liberalny jeśli chodzi o podejście do prawa szariatu, czy też o przestrzeganie wszelkich nakazów wiary. Często spotykane jest wśród winkulijskich muzułmanów praktykowanie modlitwy tylko dwa-trzy razy dziennie, czy też naruszanie zakazu spożywania alkoholu, a także nie trzymanie się zasad hallal. Muzułmanie w ZW zorganizowani są w lokalne gminy wyznaniowe; w przeszłości podejmowano kilka razy inicjatywę stworzenie centralnego zarządu wiary mahometańskiej, jednak za każdym razem były one bezskuteczne. Wśród innych religii należy wymień religie plemienne, latereizm, nowe ruchy religijne, a także egvalizm.<ref>http://forum.winkulia.eu/showthread.php?tid=4707</ref>


==Gospodarka==
==Gospodarka ==
==Transport==
Związek Winkulijski jest pod względem wielkości PKB (równą 316 517 603 wirtualnych dolarów) drugą po Muratyce największą gospodarką Nordaty oraz piątą gospodarką mikroświata, według danych Leockiego Instytutu Statystyk Międzynarodowych (stan na 27.08.2022)<ref>https://ism.leocja.org/pkb.php</ref> W czasach Federacji Nordackiej ziemie winkulijskie uchodziły za najlepiej zorganizowane pod względem gospodarczym. Winkulia jest społeczną gospodarką rynkową. W  tworzeniu winkulijskiej gospodarki dużą role odgrywa wciąż sektor państwowy oraz współpraca rządu i prywatnej przedsiębiorczości. Obecnie z uwagi na fakt, że Winkulia jest pośrednio kontynuatorem życia gospodarczego Federacji Nordackiej, walutą obowiązującą w państwie jest Ren. W przeszłości używano także Marki egvallandzkiej oraz Astra winkulijskiego. W ostatnich latatch gospodarka winkulijska wkroczyła w okres gwałtownej prosperity z uwagi na stabilizacje sytuacji politycznej w kraju oraz otwarcie na handel międzynarodowy.
 
Albion jest głównym ośrodkiem przemysłu ciężkiego oraz wydobywczego. Ogromne okręgi wydobywcze (głównie Hez-Hezorn) i przemysłowe (niedaleko Vihres) zapewniają Winkulii towary i surowce. Lwią część stanowią również pola ropy naftowej (południowa część dzlienicy), firma Albion Oil zajmuję się wydobyciem i dystrybucją paliw na całą Winkulię a jej udział w krajowym rynku jest bardzo duży. Niewielką część, lecz pokrywającą wszelkie potrzeby, zajmuję rolnictwo opierające się na plantacjach. Mówiąc o gospodarce tej dzielnicy warto poruszyć kwestię Ligi Morskiej i Kolonialnej. To ona kontroluje większość plantacji oraz kopalń w swoich koloniach. Ponadto Liga posiada wiele znaczących firm (Stocznia Werft, Red Star Car Corporation itp.)
 
Wielkie Księstwo Osaczesko
 
Charakteryzuję się dobrze rozwiniętym sektorem rybołówstwa, bankowości oraz turystyki. Niestety tego samego nie można powiedzieć o rolnictwie które wręcz nie istnieje. Warto zaznaczyć również obecność przemysłu wydobywczego w okolicach Al-Aleman oraz firm produkujących fotowoltaikę i ceramikę w zachodniej części kraju. Takie przedsiębiorstwa jak TeleOs (właściciel portalu społecznościowego Witter) oraz Bank Osaczeski stanowią o sile lokalnej gospodarki. Osaczesko aspiruje również do miana "siedziby" wielu firm z nowoczesną i innowacyjną technologią. Winkulijska Dolina Spinotroniczna (na pólnocy) jest miejscem dla takich firm jak Zukunft maschine (sektor zbrojeniowy).
 
Zanahoria
 
Gospodarka oparta głównie na rolnictwie i turystyce. Niewielką część stanowi przemysł i sektor usług. W Zanahorii uprawia się głównie marchew, zboża oraz rośliny oleiste. Za sprawą żyznej gleby bardzo dobrze rozwinęło się sadownictwo.
 
Nowa Winkulia
 
Nowa Winkulia niestety charakteryzuję się niskim rozwojem gospodarczym. W tej dzielnicy dominuję głównie rolnictwo (plantacje trzciny cukrowej, kauczuku i innych roślin tropikalnych) oraz rybołówstwo. Przemysł występuję na niewielką skalę i opiera się na małych zakładach przetwórstwa żywności. Wyjątek stanowi dobrze rozwinięty przemysł ślusarski w Ramandii (Lotaryngia). Sektor usług również nie ma się czym pochwalić. Zbiera się na niego wiele branż handlowych oraz usługi transportu. Mimo to ten sektor nie stanowi o sile lokalnej gospodarki. Światełkiem w tunelu są odkryte niedawno złoża gazu ziemnego i ropy naftowej.
 
Volkian
 
Oparta na rolnictwie i leśnictwie (głównie w rejonach obwodu sarjeńskiego i krasnodarskiegoa), przemyśle wydobywczym i przemysłowym (obwód stołocki) oraz na turystyce w San Escobarsku. W Volkianie działa wiele państwowych przedsiębiorstw, przedsiębiorstw publicznych oraz spółdzielni. Niektóre z firm posiadają monopol na świadczenie usług bądź  handel towarami. W Volkianie znajdują się również Związkowe Zakłady Zbrojeniowe, największe przedsiębiorstwo znajdujące się w sektorze zbrojeniowym.
 
Winewa
 
Głównie oparta na rybołóstwie, uprawie warzyw, owoców oraz słynnej konopii winewskiej. Na wyspie działa firma Trans-Mag zajmująca się budową dróg i składowaniem towarów<ref>http://forum.winkulia.eu/showthread.php?tid=4712&pid=25134#pid25134</ref>
 
== Transport==
==Oświata i nauka==
==Oświata i nauka==
W kraju działają dwie uczelnie wyższe należące do międzymikronacyjnej Ligi Bluszczowej. Są to Królewski Uniwersytet Winkulijski im. Konstandinosa Karadzeferisa w Kanugardzie oraz Krasnodarski Uniwersytet Państwowy im. Słomkova - Pomnik Potęgi Volkiańskiej Nauki i Zjednoczenia Narodowego.
==Kultura==
==Kultura==
===[[Język winkulijski]]===
===[[Język winkulijski]]===
Linia 219: Linia 265:
*[[Język volkiański]]
*[[Język volkiański]]
*[[Język republikański]]
*[[Język republikański]]
===Literatura winkulijska ===
Winkulijska literatura jest stosunkowo bogata, pomimo krótkich tradycji. Dużą popularnością cieszy się w Winkulii poezja i literatura piękna. Do najistotniejszych twórców współczesnych zaliczają się Erik Otton von von Hohenburg, Mateusz Żmigrodzki i Fazil Emre. W 2021 r. nakładem Biblioteki Narodowej im. Johanna Gebera ukazała się Antologia poezji winkulijskiej z lat 2018-2020.<ref>http://forum.winkulia.eu/showthread.php?tid=3183</ref> Proza również jest obecna w literaturze winkulijskiej. Są to głownie legendy i podania ludowe, nie brakuje jednak dzieł bardziej ambitnych - poruszających kwestie winkulijskiego kolonializmu czy też skomplikowaną historie i kryzys tożsamości wielonarodowościowego, zregionalizowanego państwa. Winkulijską epopeją narodową jest Epos o dywanie.


===Filozofia===
Filozofia winkulijska podbnie jak i literatura czy kultura kształtowała się w środowiskach emigracyjnych w Athos, często pod wpływem wzorców z bardziej rozwiniętych państw mikroświata. Niemniej jednak winkulijska myśl filozoficzna miała swój wkład w rozwój mikroświatowej mikrofilozofii, poprzez ''Krytykę Immamentalizmu państwa wirtualnego'' wygłoszoną na Uniwersytecie Królewskim w Dreampolis, oraz przez nurt filozoficzny antyparaletonizmu stworzony przez (przedwirtualnego) athosańskiego filozofa Konstandinosa Karadzeferisa, zwanego również ojcem filozofii winkulijskiej.
=== Imprezy, święta oraz tradycje===
Winkulia znana jest z wielu imprez i inicjatyw o zasięgu międzynarodowym. Do najbardziej znanych imprez zalicza się goruzyjskie Święto wina oraz Targi Regionalne. 1 grudnia co roku w Winkulii obchodzony jest Revalfrod, który jest pozostałością po czasach pogańskich. Innymi znanymi inicjatywami są chociażby festiwal folkorystyczny w Korundii. Winkulia była także jednym z organizatorów jednej z edycji Nordawizji, a z Volkianu pochodziła inicjatywa jej powstania.
{| class="wikitable"
|+
!Święto państwowe
!data
|-
|Dzień niepodległości
|7 lutego
|-
|Rocznica powstania Volkianu
|12 kwietnia
|-
|Święto wina
|5 pazdziernika
|-
|Powstanie Wielkiego Księstwa Winkulii
|23 pazdziernika
|-
|Revalfrod
|1 grudnia
|}


===Literatura winkulijska===
===Sztuki plastyczne ===
Winkulijska literatura jest stosunkowo bogata. Dużą popularnością cieszy się w Winkulii poezja i literatura piękna.
W kraju działa wiele galerii sztuki współczesnej. Do najbardziej znanych wystaw należą te organizowane przez Galerie sztuki w Bordo, oraz Muzeum szyderstwa im. Tymoteusza Piechoty w Rutzelburgu, posiadający jedną z najliczniejszych kolekcji karykatur i obrazków satyrycznych. Sztuka współczesna cieszy się także znacznym poważaniem w Socjalistycznej Republice Volkianu.


===Filozofia===
==Środki masowego przekazu==
===Imprezy, święta oraz tradycje===
===Sztuki plastyczne===
== Środki masowego przekazu ==
===Telewizja===
===Telewizja===
===Prasa===
Jedynym winkulijskim nadawcą telewizyjnym jest Winkulijska telewizja publiczna TVW.
 
===Prasa ===
Prasa stanowi obecnie jedno z głównych mediów w kraju. Największą winkulijską redakcją jest założony w 2020 r. centrowy nieregularnik publicystyczno-informacyjny [[Voog Winkuliersdeg]] z siedzibą w Vihres, będący medium o zasięgu miendzynarodowym. W czasach Federacji Nordackiej znanym szerzej w mikroświecie tytułem prasowym był volkiański satyryczny magazyn No Nie! Ponadto na rynku mediów lokalnych działają liczne tytuły lokalne takie jak Gazeta Bantustańska czy Gazeta Albiońska.
Prasa stanowi obecnie jedno z głównych mediów w kraju. Największą winkulijską redakcją jest założony w 2020 r. centrowy nieregularnik publicystyczno-informacyjny [[Voog Winkuliersdeg]] z siedzibą w Vihres, będący medium o zasięgu miendzynarodowym. W czasach Federacji Nordackiej znanym szerzej w mikroświecie tytułem prasowym był volkiański satyryczny magazyn No Nie! Ponadto na rynku mediów lokalnych działają liczne tytuły lokalne takie jak Gazeta Bantustańska czy Gazeta Albiońska.
===Radio===
===Radio===
Linia 235: Linia 307:
==Kuchnia==
==Kuchnia==
==Sport==
==Sport==
Narodowym sportem w Związku Winkulijskim jest piłka nożna. Dużą popularnością cieszą się także wyścigi konne (szczególnie w Zanahorii), polowania w Rostonii, gra w statki, szachy oraz gry karciane. W Albionie działa Amatorska Mini Liga Wyścigowa Albionu, która organizuje Mistrzostwa Winkulii Grand Tour im. Artura Kardacza.
==Linki zewnętrzne==
==Przypisy==
==Przypisy==
<references />
<references />

Aktualna wersja na dzień 15:08, 3 paź 2022

Winkulia
Związek Winkulijski
Język(i) urzędowe {{{jezyk}}}
Stolica Kanugard
Ustrój polityczny monarchia dynastyczna
Głowa państwa
Król Alfred Fabian
Szef Rzadu
Minister Stanu Artur Kardacz
Religia państwowa brak
Uzyskanie niepodległości 7 lutego 2018
Waluta Ren
Hymn państwowy O Winkulio!
Kod samochodowy ZW, WIN
Domena internetowa https://forum.winkulia.eu/
Podział polityczny Nordaty z widoczną Winkulią
Położenie Winkulii na mapie Nordaty razem z jej sąsiadami

Winkulia, właść. Związek Winkulijski (win. Winqulia, Winqulideg Union) – polskie państwo wirtualne powstałe 11 lutego 2018 roku z inicjatywy Szymona Uchastoka, ulokowane na kontynencie północnym. Sąsiaduje z Brodrią i Hawilandem na północy, Oceanem Orientalnym na wschodzie oraz z Muratyką i Westlandem na zachodzie.

Winkulia jest krajem bogatym w surowce naturalne, głównie w ropę naftową, gaz ziemny, rudy metali czy węgiel. Silny przemysł występuje głównie w regionie albiońskim. Stolicą Winkulii jest Kanugard. Winkulia jest krajem, w którym od 2021 r. panuje związkowa demokratyczna monarchia dynastyczna.

Z uwagi na potencjał gospodarczy, kulturowy oraz aktywnościowy, obecnie jedno z najsilniejszych państw kontynentalnej Nordaty.

Etymologia

Pochodzenie wyrażenia "Winkulia" nie jest pewne i na ten temat pojawiło się wiele hipotez. Wedle jednej z najpopularniejszych hipotez wysnutych przez badaczy, pochodzi od staroczarnokrajestańskiego "Woestgulia"[1], co oznacza dosłownie "zachodnie wybrzeże" z czasem przekształconego w słowo "Winqullia", które po raz pierwszy zostało użyte w 867 roku. Początkowo określeniem tym określano jedynie obszary północnej Hohenburgii (Albionu - centralny zachód półwyspu winkulijskiego). Inna hipoteza zakłada, że nazwa kraju pochodzi od wyrazu "Vin" oznaczającego w języku starowinkulijskim wino.

Historia przedwirtualna

Prehistoria ziem winkulijskich

Początki osadnictwa winkulijskiego

Średniowiecze

Epoka nowożytna

W połowie XVIII stulecia terytorium dzisiejszej Winkulii było podzielone pomiędzy Chanat Kugarski na północnym-zachodzie, Saracennę w części centralnej i wschodniej. Pomiędzy tymi dwoma największymi państwami na półwyspie rozwijało się kilkanaście maleńkich, plemiennych państewek zależnych od nich, do największych z nich należało islamskie Al-Aleman i chrześcijańska Winkulia. W 1751 roku, na terytoria Królestwa Winkulii przybył hasselandzki arystokrata i podróżnik, Gabriel v-hr von Hohenburg. Widząc rosnące niezadowolenie Winkulijczyków spowodowane rosnącym trybutem pobieranym przez Saraacenńskich suwerenów oraz słabnącą pozycją ich Państwa, postanowił on wesprzeć powstanie jakie wybuchło dwa lata później, aby po pewnym czasie stanąć na jego czele.

Powstańcom sprzyjał fakt, iż dobrze znali teren walki, który doskonale nadawał się do wojny pojazdowej. Dodatkowo Saraacenna nie mogła wysłać większej ilości wojsk przeciw powstańcom w związku z wybuchem wojny z Królestwem Samundy. Gabriel wykorzystał ten fakt i w szybkim czasie udało mu się stworzyć dobrze zorganizowaną armię, która podporządkowała sobie obszar prawie całej Północnej Hohenburgii (z wyjątkiem sprzymierzonego z nim Al-Aleman).

Flaga Saaracenny

Sułtan Saraacenny wysłał dywizje wojska przeciwko żołnierzom Gabriela, jednak ci odparli atak co jedynie umocniło morale Winkulijczyków i popularność ich przywódcy. Dnia 14 lipca 1754 r. został koronowany na Króla Hohenburgii zwanej również "Wielką Winkulią". Podbudowany tym Gabriel postanowił najechać Saraacennę i po zaledwie 2 miesiącach walk zajął blisko połowę ówczesnej Saracenny, czyli tereny dzisiejszej Hohenburgii Południowej i planował włączyć je do swojego państwa, jednak plany te w ostateczności pokrzyzowała kontrofensywa Sułtana, która zmusiła Winkulijczyków do odwrotu.

W następnym roku pod naciskiem państw ościennych podpisano porozumienie na mocy, którego uznano Gabriela władcą tych ziem oraz przyznano mu tytuł Beja Hohenburgii. Po podpisaniu traktatu Gabriel rozpoczął budowę państwa na wzór tego co znał w swojej ojczyźnie, rozpoczął budowę twierdzy na terenie obecnych Centrowic, które uczynił stolicą swego państwa. Zreformował administrację oraz system podatkowy, dzięki unii celnej z Al-Aleman, kraj znacznie rozwinął się gospodarczo. Do kraju zaczęli napływać również misjonarze z Hasselandu oraz Muratyki.

Gabriel zmarł w 1774 roku pozostawiając dobrze prosperujące Państwo swemu synowi Dagobertowi. Założył tym samym Nordacką gałąź rodu von Hohenburg.

Herb rodu von Hohenburg

Dagobert I — panował w latach 1774—1801 jako Bej Hohenburgii, a następnie jako jej król w latach 1801—1813 (39 lat). Rozpoczął swoje panowanie w momencie śmierci swojego ojca Gabriela, w wieku zaledwie 25 lat. Jego rządy charakteryzowała aktywna polityka zagraniczna oraz próba zrzucenia zależności Hohenburgii do Saracenny oraz ekspansji terytorialnej kosztem Al-Aleman i w Saraacenny. W 1780 roku zacieśnił współpracę gospodarczą oraz potajemnie wojskową z Chanatem Kugarskim, który planował podporządkować sobie cały półwysep. W 1791 roku w Al-Aleman wybuchła wojna domowa po śmierci Sułtana Ahmeda I zwanego srogim o sukcesję po zmarłym władcy. Bej Dagobert von Hohenburg zdecydował się wówczas wesprzeć najmłodszego z synów Ahmeda. Po roku walk wojska Hohenburgii rozpoczęły de facto okupacje Al-Aleman, wypedzając pozostałych konkurentów do korony i ustanawiając Sułtanem swojego kandydata, który jednak nie miał nic do powiedzenia w sprawach własnego kraju. Państwo Dagoberta pozyskało w ten sposób dostęp do morza. W późniejszych latach Saracenna próbowała wyprzeć Winkulijczyków z Al-Aleman, jednak bezskutecznie. 1796 roku wybuchła tzw. II wojna winkulijska spowodowana wzajemnymi roszczeniami Saracenny i Hohenburgii, zaś za pretekst do wypowiedzenia wojny stronie Saraacenńskiej posłużyła potyczka jaką stoczyły ze sobą armie obydwu państw na granicy w miejscowości Sza-am. W ciągu trwającej aż trzy lata wojny obie strony odniosły poważne straty liczone w dziesiątkach tysięcy, jednak dzięki kugarskiemu wsparciu, Dagobertowi udało się odeprzeć atak, a nawet podobnie jak, jego ojcu zdobyć ówcześnie największy port w tej części Nordaty — Nadmorzec. W 1799 roku podpisano zawieszenie broni, a następnie traktat pokojowy dwa lata później, na mocy którego wojska Hohenburgii wycofały się na północ, w zamian jednak Saracenna uznała zwierzchnictwo Hohenburgii nad Al-Aleman oraz formalnie uznały niepodległość kraju. Zachęcony tym sukcesem Dagobert koronował się w roku 1801 Królem "Winkulijczyków i Hohenburgii". Panowanie Jego Królewskiej Mości Dagoberta I charakteryzowało się licznymi niepokojami społecznymi związanymi z fatalną sytuacją ekonomiczną państwa, walką z rosnącym w siłe ruchem republikańskim oraz coraz silniejszą pozycją generalicji. W styczniu 1805 roku w Centrowicach rozpoczął się strajk środowisk rewolucyjnych i proletariackich przeciwko władzy absolutnej Króla, w odpowiedzi na to rząd zaczął strzelać do manifestantów, co ostatecznie zniszczyło opinie o władcy w kraju. Wydarzenie to zwane krwawym styczniem dało impuls do wybuchu rewolucji, która obieła znaczne połacie kraju. Król pragnąc złagodzić sytuację przystąpił do rozmów z przywódcami rewolucji. Na mocy porozumień zawartych w 1806 roku w Sehirji, w kraju wprowadzono monarchie konstytucyjną, w roku następnym powołany do życia został parlament zwany Izbą Poselską i w tym też roku Król mianował premierem pierwszego hohenburgijskiego rządu jednego z przywódców rewolucji 1805 roku — Daniela de Quoe. W 1810 roku Król po namowach generalicji zdecydował się niespodziewanie rozwiązać parlament i planował przejąć ponownie pełnię władzy nad krajem. Jednak w realizacji jego ambitnych zamierzeń przeszkodziła ciężka choroba na jaką zapadł. W 1811 roku niemal całkowicie wycofał się życia publicznego powołując na urząd premiera następcę tronu — bardzo liberalnego i lubianego w społeczeństwie Wielkiego Księcia Wilhelma, który nieco później został także regentem. Król Dagobert I dokonał żywota 21 grudnia 1813 roku w wieku 64 lat, wielu spośród jego podanych odetchnęło z ulgą na wieść o jego śmierci, jednak nikt nie śmiał negować jego osiągnięć chociażby w polityce zagranicznej. Do dziś jego postać sprawia historykom wiele problemów — jedni chcą widzieć w nim wielkiego wizjonera, twórcę nowej potęgi w regionie, a inni widzą w nim krwawego tyrana zatroskanego jedynie o siebie.

"Łuk zjednoczenia" z 1892 r. w Kanugardzie

Wilhelm I wstąpił na tron tydzień po śmierci swego ojca 28 grudnia 1813 roku w wieku zaledwie 30-lat, już wcześniej pełnił funkcję premiera oraz regenta. Młody władca znany był ze swoich liberalnych poglądów, przez co kształtujące się środowiska inteligenckie oraz niższe warstwy społeczne popierały nowego Króla, nie cieszył się natomiast uznaniem i autorytetem wśród generalicji na której swe rządy opierał jego ojciec. W styczniu 1814 roku zorganizowane zostały wybory do parlamentu, premierem Hohenburgii ponownie został Daniel de Quoe i pełnił tą funkcję przez kolejnych 10 lat. W 1816 roku doszło do próby odsunięcia Króla od władzy przez śródowiska wojskowe, jednak zamachowcy zostali schwytani i później straceni. Pomimo niekwestiowanego zwycięstwa władcy, wzmocnieniu jego pozycji i autorytetu w kraju, Król postanowił prowadzić politykę wewnętrzną w sposób bardziej roztropny i spowolił tempo wprowadzania zmian proponowanych przez parlament. W 1821 roku wybuchła tzw. III wojna winkulijska spowodowana pragnieniem włączenia południowych terenów Saraacenny w skład państwa Hohenburgów. W 1822 roku przy wsparciu Królestwa Batawii wojna zakończyła się zwycięstwem sprzymierzonych, Saracenna przestała odgrywać wiodącą rolę na półwyspie, jej południowe tereny pozostawały pod władzą Hohenburgów przez następne sto lat, zaś północne tereny Sułtanatu stały się de facto kolonią Królestwa Batawii. 1825 roku kraj został podzielony na dwie części Hohenburgie Północną zarządzaną bezpośrednio przez Króla oraz Hohenburgie Południową zarządzaną przez ministerstwo ds. nowych ziem. Przez dwadzieścia następnych lat Wilhelm umacniał pozycje swego kraju na arenie międzynarodowej i bezskutecznie usiłował ustanowić winkulijskie kolonie na Apfelisnel i w Sambanafryce, jednak silna konkurencja ze strony mocarstw ościennych uniemożliwiła realizację tegoż zamiaru. Za jego rządów powstał również uniwersytet w Nadmorzcu, poprawił się też stan infrastruktury drogowej, przeprowadzona została różnież reforma gospodarcza i odkryte nowe złoża złota i srebra w Południowej Hohenburgii, czego skutkiem było zwiększenie wpływów do skarbu państwa i gwałtowny rozwój gospodarczy kraju. Król zmarł 17 kwietnia 1842 roku w wieku 59 lat, po blisko 29 latach panowania. Po jego śmierci władze nad terytorium zjednoczonego królestwa przejął jego syn, zaledwie 22-letni Karol I.

Panowanie Karola I przeszło do historii jako okres kilku kolejnych wojen, które choć wyniszczyły i spustoszyły półwysep winkulijski, to jednak w ostatecznym rozrachunku doprowadziły do skutecznego wzmocnienia państwa Hohenburgów i praktycznego zjednoczenia państw na półwyspie winkulijskim w roku 1868. Już w ósmym roku panowania władcy Ałstria rozpoczęłaś działania zbrojne przeciwko królestwu Winkulii w celu opanowania półwyspu — jako nowe i wyrastające na gruzach potęgi porty saracenskiej mocarstwo, zjednało sobie północne obszary kraju (Goruzje, Chersje, Trigród i część Neb Tawi) w podporządkowany sobie Związek Północnej Winkulii, stanowiący przeciwwagę dla zdominowanego przez Hohenburgów południa. Na mocy traktatu zawartego w Rutzelburgu w 1848 r. Neb Tawi pozostało podzielone pomiędzy Ałstrię, a Królestwo Winkulijskie, jednak już trzy lata później Ałstria wypowiedziała traktat argumentując to pomocą dla walczących Nebtaawijczyków. Wojska Carepubliki zajęły prawie całość obszaru, i zbliżały się do stolicy kraju, jednak Batawia oraz Santania widząc zagrożenie, jakie niósł za sobą upadek państwa winkulijskiego, wsparły Króla który wydał Ałstriakom decydującą bitwe na przedpolach Rectuemlicht, po której wojska Ałstriackie zostały rozbite, przez kolejne dwa lata wojna toczyła się na korzyść sprzymierzonych sił Brodrii, Batawii, Santani, Brugii i Winkuli. W efekcie działań wojenych Ałstria utraciła swoje wpływy na półwyspie, Goruzja trafiła pod Władze Santani i Brugii, Neb Tawi w całości zostało podporządkowane Królestwu Winkulii. Niekorzystne warunki handlu dla państw pozostających w Związku Północnej Winkulii przyczyniły się do marginalizacji ekonomicznej regonu, która trwa po dziś dzień, i doprowadziła do ostaecznego złamania się potęgi Ałstrii, która już nigdy potem się nie podniosła. W roku 1864 wymarła cherska rodzina panująca (jak niektórzy twierdzą był to przewrót pałacowy inspirowany przez winkulijskie Królewskie Służby Bezpieczeństwa Kongsversaherheit). W 1865 r. szlachta Imperium Cherskiego poparła kandydature królewskiego bratanka Johana na władcę państwa, co spotkało się z oporem dotychczasowego sojusznika Winkulii — Santani i Brugii, popieranej przez Kugarie, co doprowadziło do kolejnych napięć na kontynencie. Eskalacji konfliktu udało się zapobiec, min. dzięki staraniom dyplomacji bialeńskiej. Trzy lata później jednak osłabienie pozycji Kugarii i jej sojuszników, skłoniło Króla do rozpoczęcia działań zbrojnych, przeciwko pozostałym państwom winkulijskim — Goruzji, Ałstrii i Saracennii, co ostatecznie doprowadziło do zjednoczenia się półwyspu w roku 1868. Kugaria, długo nie godziła się z tym stanem rzeczy, jednak ostatecznie uznano pod naciskiem brodryjskim suwerenność i integralność Królestwa w granicach zbliżonychdo tych znanych obecnie w drugim traktacie w Rutzelburgu w roku 1882. W latach 1868—1892 r. pierwszy Król zjednoczonej Winkulii w polityce wewnętrznej korony prowadził politykę gospodarczą opartą przede wszystkim o interwencjonizm i protekcjonizm. Kapitał bialeński, sarmacki i dreamlandzki w znacznym stopniu przyczynił się do przemiany Winkuli z kraju rolniczego w kraj uprzemysłowiony. Aby utrzymać państwo w jedności rząd winkulijski przeprowadził reformę administracyjną, w efekcie której rozbito dawne państwa takie jak Neb Tawi, Trigród czy Gruzja, a na ich miejsce wprowadzono oderwane od tradycji komitaty, czyniąc Winkulię państwem unitarystycznym. Wzmacniano antagonizmy między różnymi grupami ludności w celu osłabienia napięć separatystycznych dawnych rywali Hohenburgów. Na znaczeniu zyskały dawniej mało znaczące grupy etniczne (Czarnokrajestańczycy, Netopczycy, Siyahijczycy). Król nakazał przenieść siedzibę rządu i dworu do podbitego Kanugardu — wówczas jednego z największych ośrodków miejskich na kontynencie. Rozwiązany został paralment, a władza w coraz większym stopniu zaczęła zależeć od grupki arystokratów pod wodzą Króla. Stan ten jednak nie mógł trwać długo — w siłę rosły ruchy socjalistyczne, malało znaczenie tradycyjnej arystokracji nie umiejącej poradzić sobie w kapitalistycznych realiach. W 1879 zniesiono pańszczyzne, a 1881 odbyły się pierwsze od dwudziestu lat wybory do parlamentu. W 1884 uchwalono konstytucję czerwcową gwaranatującą obywatelom liczne swobody pomimo sprzeciwu Króla. W roku 1891 uchwalona ordynacja wyborcza przyczyniła się do powstania systemu dwupartyjnego — Partii Konserwatywnej (którego tradycje po dziś dzień kontynuuje Stronnictwo Polityki Realnej) i Wszechwinkulijkiej Partii Socjalistycznej. W ostatnich latach życia Król, zapadł na zdrowiu i ustanowił regentem swego syna, późniejszego Króla Winkuli Dagoberta II. Rządy Dagoberta II trwały blisko 35 lat (1892-1927) i był on ostatnim władcą Winkulii, do czasu przywrócenia monarchii w XXI wieku.

Zniesienie monarchii i początek Związku Winkulijskiego

Flaga Królestwa Batawii

W XIX większego znaczenia nabrały kwestie narodowościowe w całej Nordacie. Zarówno w Winkulii jak i w Batawii w siłę rosnąć zaczęły nowoczesne nacjonalizmy i kształtować się poczęła świadomość narodowa, a w tym także świadomość wspólnej, choć odległej przeszłości. Imperium Batawii równocześnie zaczęło rosnąć siłę w związku z wejściem w epokę przemysłową. Młode Państwo Batawskie dążyć zaczęło do rozszerzenia swojej strefy wpływów o tereny Sambanafryki oraz strategicznie ważny region półwyspu winkulijskiego. W związku z tymi czynnikami, popularność zyskały idee panbatawistyczne, czyli idea zjednoczenia wszystkich ludów Batawii i Winkulii w jednym państwie. Dzięki czemu państwo batawskiego zyskało pretekst do ingerowania w wewnętrzne sprawy winkulijskie, oraz do wasalizacji państw półwyspu. W 1927 roku ostatecznie udało się doprowadzić do upadku monarchii w Królestwie Winkulii w wyniku przewrotu tzw. czarnych pułkowników oraz proklamacji Związku Winkulijskiego, stanowiącej federację koloni batawskich na półwyspie. W 1990 roku doszło do wycofania się wojsk batawskich z obszaru półwyspu, w wyniku czego lokalne separatyzmy doprowadziły do likwidacji Związku Winkulijskiego i bałkanizacji obszaru. W 2016 roku Batawia na krótko odyzyskala kontrolę nad częścią swoich dawnych kolonii (Al-Aleman), po czym jednak opuściła region. W 2018 roku Szymon Uchastok przy użyciu części oddziałów wojskowych ponownie zunifikował region i przywrócił na mapę Nordaty Związek Winkulijski, tym razem jako niepodległe państwo.

Okres anarchii

W okresie pomiędzy przedinternetowym upadkiem państwa winkulijskiego, a jego faktycznym, internetowym powstaniem w 2018 r. na obszarze półwyspu winkulijskiego powstawały liczne państwa wirtualne wspomniane poniżej. Jedne upadały bardzo szybko jak np. Goruzja, Chersja czy Neb Tawi, a inne znacznie dłużej jak np. Santatnia i Burgia. Termin "Okres Anarchii" powstał w odpowiedzi na potrzebę pogodzenia winkulijskiej narracji historycznej z faktem istnienia na tym obszarze innych organizmów państwowych w przeszłości.

Historia najnowsza

Szymon Uchastok

Związek Winkulijski powstał 7 lutego 2018 roku, z pomysłu Szymona Uchastoka - byłego Prezydenta Batawii oraz II Rzeczpospolitej pochodzenia dreamlandzkiego. 11 lutego 2018 roku ogłoszono Akt Niepodległości Związku Winkulijskiego, a 13 lutego Dekret Najwyższy, który do ogłoszenia niepodległości miał unormować prawnie kraj. W kwietniu 2018 nowym Naczelnikiem został Aleksander van der Egval. Następnie kraj ten został podzielony pomiędzy UTN i Brodrię. Czołowi działacze ZW w tym Aleksander van der Egval udali się na emigrację do Królestwa Athos. 23 października 2018 r. Erik Otton von Hohenburg ogłosił secesje brodryjskiej części Winkuli i proklamował powstanie Wielkiego Księstwa Winkulii, którego też został Premierem. W styczniu 2019 roku WKW zostało włączone w skład Stanów Zjednoczonych Centrazji, które to zostały włączone do Federacji Nordackiej jako prowincja 5 kwietnia. SZC przyjęło nową nazwę Egvalland. 11 kwietnia do Egvallandu zostały przyłączone ziemię winkulijskie zajęte wcześniej przez UTN. Kraj rozwijał się stopniowo pod patronatem Federacji Nordackiej, aż w końcu stał się jedną z najaktywniejszych i najlepiej zorganizowanych prowincji kraju. Federacja Nordacka rozpadła się w skutek secesji Muratyki, a następnie także państwa Voxlandzko-Westlandzkiego. W tej sytuacji dwie ostatnie prowincje FN (Egvalland i Volkian) zdecydowały się rozwiązać Federacje Nordacką i powołać do życia Związek Winkulii i Volkianu, a ostatecznie po przewrocie dokonanym przez Artura Kardacza w Egvallandzie, Volkian zgodził się zostać włączony w skład Związku Winkulijskiego. W kwietniu 2021 roku doszło do przewrotu monarchistycznego w Związku Winkulijskim, który ustanowił kraj monarchią dziedziczną pod berłem rodu von Hohenburg.


Ustrój polityczny

Tradycja konstytucyjna

Pierwszym winkulijskim aktem prawa zasadniczego był Dekret Najwyższy wydany przez Naczelnika Państwa Szymona Uchastoka w dniu 13 lutego 2018 r. Dekret de iure obowiązywał aż do dnia 23 pazdziernika tego roku, do czasu uchwalenia konstytucji Wielkiego Księstwa Winkulii. W czasach egvallandzkich, konstytucja zmieniała się wielokrotnie i wielokrotnie też była nowelizowana. Ostatecznie w dniu 23 kwietnia 2021 r. Stany Generalne uchwaliły Karte Konstytucyjną, która wprowadziła min. monarchie dziedziczną.

Król

Zamek Królewski w Kanugardzie - siedziba JKM oraz Rządu Królewskiego

Monarcha jest głową państwa i najwyższym sędzią. Odpowiada za reprezentowanie kraju poza jego granicami, podpisuje ustawy, powołuje Ministra Stanu (premiera) oraz ministrów Rządu Królewskiego. Tron w Winkulii jest dziedziczny. Sukcesje do tronu ustala władca w drodze dekretu.

Minister Stanu i Rząd Królewski

Ministra Stanu powołuje Król na wniosek obywateli lub też z własnej inicjatywy. Kieruje on pracami Rządu Królewskiego i na jego wniosek JKM powołuje ministrów. Rząd Krolewski jest aparatem organizacyjnym wspomagającym Króla w rządzeniu państwem.

Folkstag (Trybuna Ludowa)

Pałac Ludowy w Kanugardzie - siedziba Folkstagu

Trybuna Ludowa , to winkulijski unikameralny parlament, w którego w skład wchodzą wszyscy obywatele państwa. Obradą Folkstagu przewodniczy Minister Stanu lub Król.

Trybunał królewski

Trybunał Królewski sprawuje w imieniu JKM władzę sądowniczą w Winkulii. Prezesa Trybunału Królewskiego wyznacza Król.

Partie polityczne

Winkulia w trakcie swego istnienia dorobiła się conajmniej kilku znaczących ugrupowań politycznych. Mimo to jednak ich działalność prowadzona jest w ograniczonym zakresie, z uwagi na niskie zainteresowanie społeczeństwa winkulijskiego działalnością polityczną w ramach zorganizowanych ugrupowań oraz z uwagi na długą tradycję demokracji bezpośredniej, w tym także pozaparlamentarnej. Mimo to winkulijskim partią politycznym udało się przetrwać, jako pewna forma mikronacyjnego folkloru.

Pierwszą winkulijską partią polityczną, była Partia Narodzenia Winkulii, kierowana przez założyciela państwa - Szymona Uchastoka. Ugrupowanie to głosiło hasła populistyczne, narodowe i niepodległościowe. Ugrupowanie istniało krótko, a jego kres położyła ucieczka założyciela z kraju, oraz następnie delegalizacja przez rząd Aleksandra van der Egvala.

Najstarszą po dziś dzień działającą partią w Winkulii, jest Stronnictwo Polityki Realnej kierowanej przez Erika Ottona von Hohenburga. Została założona dnia 23 pazdziernika 2018 roku przez winkulijskich repatriantów wracających z Królestwa Athos. Wyznaje ona filozoficzny konserwatyzm ewolucyjny w kwestiach społeczno-rozwojowych. Popiera neutralność kraju w polityce zagranicznej i współprace nordacką, jednak sprzeciwia się rezygnacji z podmiotowości państwa. Popiera zachowanie własnej waluty, a także rozwój tożsamości regionalnych w tym ochronę dziedzictwa historycznego państw historycznych dawniej istniejących na terenie półwyspu winkulijskiego. Popiera także wzmocnienie pozycji Króla, ale z zachowaniem trójpodziału władzy i silnych wspólnot lokalnych

Folksbund jest drugą co do wielkości i aktywności partią polityczną Związku Winkulijskiego. Kierowany przez Mateusza Żmigrodzkiego, reprezentuje interesy antysystemowców oraz proletariatu.

Związek Prawicy jest kierowany przez Artura Kardacza.

Polityka zagraniczna

Związek Winkulijski zgodnie z Dekretem Królewskim w sprawie polityki zagranicznej Związku Winkulijskiego z dnia 5 stycznia 2022 roku, prowadzi niezależną, neutralną politykę zagraniczną względem wszystkich państw mikroświata oraz jest otwarty na rozwijanie relacji z wszystkimi istniejącymi krajami mikroświata. Dekret ten zniósł także podział na mikroancje uznawane i nieuznawane przez Związek Winkulijski, uznając każdą mikronację, która sama siebie uznaje za mikronacje oraz posiada terytorium na mapie mikroświata. Korona utrzymuje relacje dyplomatyczne z wieloma państwami mikroświata. Związek dba o poprawne relacje dyplomatyczne ze swymi sąsiadami na Nordacie, zwłaszcza z państawami z którymi posiada silne związki historyczne. W przeszłosci Winkulia była inicjatorem wielu wydarzeń i inicjatyw na rzecz integracji nordackiej.

Siły Zbrojne

Armie regionalne

Folksguarde

zostało powołane na mocy decyzji Aleksanda van der Egvala w 2018 roku i pełni od tego czasu funkcje zmilitaryzowanej policji i służby porządkowej. Nieliczne oddziały Folksguarde z uwagi na nieposiadanie w owym czasie przez Związek Winkulijski armii, brały udział w obronie kraju w czasie wojny winkulijsko-brodryjskiej w 2018 roku.

Kongsversaherheit

Podział administracyjny i geografia

Podział terytorialny kontynentalnej Winkulii. Nie odzwierciedla w pełni stanu faktycznego, gdyż do Volkianu należą terytoria w północnej i wschodniej Nordacie oraz nie została uwzględniona Nowa Winkulia.

Podział administracyjny (stan na dzień 26. 08. 2022 r.)

Wszystkie z wyżej wymienionych jednostek stanowią jeden kraj koronny - Winkulię, która razem z Volkianem stanowi Związek Winkulijski.

Krainy historyczne

Państwa lub regiony, które istniały na terenach Związku Winkulijskiego przed jego powstaniem to m.i.n

innymi regionami historycznymi powstałymi już w czasach Związku Winkulijskiego (nie będącymi jednocześnie odrębną jednostką administracyjną) są;

Ukształtowanie terenu

Demografia

Mniejszości narodowe i etniczne

mapa rozmieszczenia grup ludności w kontynentalnej części Winkulii Winkulijczycy — żółty Saraacenni — ciemnozielony Goruzini — jasnozielony Kugarzy— ciemnoniebieski Rohańczycy — pomarańczowy Izborczycy — brązowy Netopczycy — szaroniebieski Brodryjczycy — szary Szwecilandczycy — czerwony Czarnokrajestańczycy — kremowy Alemańczycy — fioletowy Osacy — jasnoniebieski

Winkulia z uwagi na swoją historię i położenie jest państwem wielokulturowym i wieloetnicznym. Z wyjątkiem Winkulijczyków na obszarze Związku Winkulijskiego mieszkają także przedstawiciele narodowości państw sąsiednich, historycznych, a także państw niedawno przyłączonych do Związku Winkulijskiego jak np. Volkiańczycy.


Miasta Winkulii

w Winkulii znajduje się od 50 do 100 miast we wszystkich regionach kraju, łącznie z miastami będącymi pozostałościami po państwach historycznych. Największym winkulijskim miastem i aglomeracją jest Krasnodarsk. Drugą co do wielkości metropolią w Związku Winkulijskim jest Królewskie Stołeczne Miasto Kanugard, a trzecią Jugowice - dawna stolica Federacji Nordackiej.

Miasta Winkulii według liczby ludności dane na rok 2022
herb nazwa miasta region liczba ludności (w tyś miesz.)
Krasnodarsk Volkian 1100
Kanugard Albion 900
Jugowice Nowa Winkulia 800
Rutzelburg Osaczesko 605
Zanahoria Zanahoria 580
Desova Zanahoria 560
Burgiograd Osaczesko 476
Emunik Nowa Winkulia 300
Mryńsk Osaczesko 201
Winkowo Winewa 132


Diaspora Winkulijska

Winkulijczycy są oficjalnie uznawaną mniejszością narodową w Westlandzie, gdzie posiadają własny region autonomiczny na obszarach, które dawniej wchodziły w skład Związku Winkulijskiego. Ponadto pewna niewielka liczba Winkulijczyków zamieszkuje pozostałe kraje Nordaty. W czasach po upadku rządu Aleksandra van der Egvala i przed powstaniem Wielkiego Księstwa Winkulii, wielu Winkulijczyków wyemigrowało do Athos, w tym także elity kraju. Obecnie obserwuje się zjawisko powrotu znacznej części repatriantów z państw ościennych. Stosunkowo popularnym kierunkiem emigracji zarobkowej Winkulijczyków jest Księstwo Sarmacji.


Wyznania religijne

Związek Winkulijski pod względem struktury wyznaniowej jest państwem multireligijnym. Jest to bezpośrednio związane z wielonarodowym i wieloetnicznym charakterem naszego kraju, który to jest zamieszkiwany przez kilkanaście grup narodowościowych, zapewne dwa razy więcej grup etnicznych oraz mnóstwo różnych wariacji, będących mieszankami cech charakterystycznych dla różnych grup narodowo-etnicznych.

Zdecydowana większość Winkulijczyków (78,5%) przynależy do wyznań chrześcijańskich - Apostolskiego Kościoła Winkulijskiego (36%), Kościoła Winkulii (34%) oraz do Kościoła Rotriokatolickiego (8,5%), które to jednak są znacząco od siebie różne.

Katedra św. Szymona Słupnika w Kanugardzie

Dwa pierwsze - AKW i KW - reprezentują nurt tzw. winkuliokatolicyzmu. Są to wyznania, które swe istnienie wywodzą od misji rotriokatolickich, które to jednak z czasem zerwały łączność ze Stolicą Patriarszą i ustanowiły własną hierarchię. Katolicyzm winkulijski uznaje, iż Kościół musi być podporządkowany aparatowi państwowemu. Nie oznacza to, iż ma być on narzędziem rządzących; po prostu Kościół ma zajmować się kwestiami moralnymi i wiary, nie zaś polityką i nie powinien on dążyć do tworzenia własnych struktur quasi-państwowych. To właśnie dlatego często w retoryce winkuliokatolickiej Rotria nazywana jest "nowotworem na ciele chrystusowym". Ponadto wyznanie to odrzuca dogmat o nieomylności Patriarchy - który określa "ukrytym satanizmem" - oraz posłuszeństwo względem hierarchów kościelnych i głosi konieczność ciągłego dialogu i reformowania wyznania, przy jednoczesnym zachowaniu najważniejszych dogmatów wiary. Za rządów Aleksandra van der Egvala (z jego osobistej inspiracji i prowadzonych przez niego działań agenturalnych) w ramach nurtu winkuliokatolicyzmu doszło do rozłamu na nurt konserwatywny, reprezentowany przez AKW, który sprzeciwia się liberalizacji życia społecznego i obstaje za sprawowaniem liturgii w rycie starowinkulijskim, oraz na KW, który jest bardziej liberalny światopoglądowo i obstaje za rozluźnieniem liturgiczym. W ostatnim czasie wszelkie konflikty miedzy AKW a KW zanikają, a obydwa wyznania na podstawie Deklaracji o jedności katolicyzmu winkulijskiego, uznają siebie wzajemnie za prawowitych przedstawicieli tegoż nurtu.

Z kolei warto poruszyć kwestię mających przez wieki w Winkulii prześladowań rotriokatolików, którzy to - z powodów twierdzeń hierarchii winkuliokatolickiej - uważani byli za heretyków doświadczali wielu szykan i prześladowań ze strony zwyczajnych obywateli Winkulii. Szczyt tychże prześladowań przypada na okres rządów wspomnianego już tutaj AvdE, który ogłosił rotriokatolików wrogiem narodu winkulijskiego i doprowadzał do rywalizacji pomiędzy AKW i KW o to, kto bardziej surowe represje będzie stosował. Na szczęście, represje stopniowo zaczęły wygasać po upadku Egvala, aż w końcu w czasach obecnych za rządów Ministra Stanu E. O. von Hohenburga wprowadzono prawo chroniące katolików rotryjskich przed prześladowaniem. Wciąż jednak Winkulia nie zawarła w tej sprawie żadnego porozumienia ze Stolicą Patriarszą - i na chwilę obecną nie ma ku temu żadnych okoliczności sprzyjających.

Innym znaczącym wyznaniem jest Osacyzm (9,5%). Piąte miejsce zajmuje islam (7%), który pojawił się na terenach współczesnej Winkulii wraz z bialeńskimi kupcami. Obecnie najwięcej wyznawców znajduje się na terenach Siyah oraz w Kanugardzie. Islam występujący w naszym kraju jest odmiany sunnickiej i jest znacząco liberalny jeśli chodzi o podejście do prawa szariatu, czy też o przestrzeganie wszelkich nakazów wiary. Często spotykane jest wśród winkulijskich muzułmanów praktykowanie modlitwy tylko dwa-trzy razy dziennie, czy też naruszanie zakazu spożywania alkoholu, a także nie trzymanie się zasad hallal. Muzułmanie w ZW zorganizowani są w lokalne gminy wyznaniowe; w przeszłości podejmowano kilka razy inicjatywę stworzenie centralnego zarządu wiary mahometańskiej, jednak za każdym razem były one bezskuteczne. Wśród innych religii należy wymień religie plemienne, latereizm, nowe ruchy religijne, a także egvalizm.[2]

Gospodarka

Związek Winkulijski jest pod względem wielkości PKB (równą 316 517 603 wirtualnych dolarów) drugą po Muratyce największą gospodarką Nordaty oraz piątą gospodarką mikroświata, według danych Leockiego Instytutu Statystyk Międzynarodowych (stan na 27.08.2022)[3] W czasach Federacji Nordackiej ziemie winkulijskie uchodziły za najlepiej zorganizowane pod względem gospodarczym. Winkulia jest społeczną gospodarką rynkową. W tworzeniu winkulijskiej gospodarki dużą role odgrywa wciąż sektor państwowy oraz współpraca rządu i prywatnej przedsiębiorczości. Obecnie z uwagi na fakt, że Winkulia jest pośrednio kontynuatorem życia gospodarczego Federacji Nordackiej, walutą obowiązującą w państwie jest Ren. W przeszłości używano także Marki egvallandzkiej oraz Astra winkulijskiego. W ostatnich latatch gospodarka winkulijska wkroczyła w okres gwałtownej prosperity z uwagi na stabilizacje sytuacji politycznej w kraju oraz otwarcie na handel międzynarodowy.

Albion jest głównym ośrodkiem przemysłu ciężkiego oraz wydobywczego. Ogromne okręgi wydobywcze (głównie Hez-Hezorn) i przemysłowe (niedaleko Vihres) zapewniają Winkulii towary i surowce. Lwią część stanowią również pola ropy naftowej (południowa część dzlienicy), firma Albion Oil zajmuję się wydobyciem i dystrybucją paliw na całą Winkulię a jej udział w krajowym rynku jest bardzo duży. Niewielką część, lecz pokrywającą wszelkie potrzeby, zajmuję rolnictwo opierające się na plantacjach. Mówiąc o gospodarce tej dzielnicy warto poruszyć kwestię Ligi Morskiej i Kolonialnej. To ona kontroluje większość plantacji oraz kopalń w swoich koloniach. Ponadto Liga posiada wiele znaczących firm (Stocznia Werft, Red Star Car Corporation itp.)

Wielkie Księstwo Osaczesko

Charakteryzuję się dobrze rozwiniętym sektorem rybołówstwa, bankowości oraz turystyki. Niestety tego samego nie można powiedzieć o rolnictwie które wręcz nie istnieje. Warto zaznaczyć również obecność przemysłu wydobywczego w okolicach Al-Aleman oraz firm produkujących fotowoltaikę i ceramikę w zachodniej części kraju. Takie przedsiębiorstwa jak TeleOs (właściciel portalu społecznościowego Witter) oraz Bank Osaczeski stanowią o sile lokalnej gospodarki. Osaczesko aspiruje również do miana "siedziby" wielu firm z nowoczesną i innowacyjną technologią. Winkulijska Dolina Spinotroniczna (na pólnocy) jest miejscem dla takich firm jak Zukunft maschine (sektor zbrojeniowy).

Zanahoria

Gospodarka oparta głównie na rolnictwie i turystyce. Niewielką część stanowi przemysł i sektor usług. W Zanahorii uprawia się głównie marchew, zboża oraz rośliny oleiste. Za sprawą żyznej gleby bardzo dobrze rozwinęło się sadownictwo.

Nowa Winkulia

Nowa Winkulia niestety charakteryzuję się niskim rozwojem gospodarczym. W tej dzielnicy dominuję głównie rolnictwo (plantacje trzciny cukrowej, kauczuku i innych roślin tropikalnych) oraz rybołówstwo. Przemysł występuję na niewielką skalę i opiera się na małych zakładach przetwórstwa żywności. Wyjątek stanowi dobrze rozwinięty przemysł ślusarski w Ramandii (Lotaryngia). Sektor usług również nie ma się czym pochwalić. Zbiera się na niego wiele branż handlowych oraz usługi transportu. Mimo to ten sektor nie stanowi o sile lokalnej gospodarki. Światełkiem w tunelu są odkryte niedawno złoża gazu ziemnego i ropy naftowej.

Volkian

Oparta na rolnictwie i leśnictwie (głównie w rejonach obwodu sarjeńskiego i krasnodarskiegoa), przemyśle wydobywczym i przemysłowym (obwód stołocki) oraz na turystyce w San Escobarsku. W Volkianie działa wiele państwowych przedsiębiorstw, przedsiębiorstw publicznych oraz spółdzielni. Niektóre z firm posiadają monopol na świadczenie usług bądź  handel towarami. W Volkianie znajdują się również Związkowe Zakłady Zbrojeniowe, największe przedsiębiorstwo znajdujące się w sektorze zbrojeniowym.

Winewa

Głównie oparta na rybołóstwie, uprawie warzyw, owoców oraz słynnej konopii winewskiej. Na wyspie działa firma Trans-Mag zajmująca się budową dróg i składowaniem towarów[4]

Transport

Oświata i nauka

W kraju działają dwie uczelnie wyższe należące do międzymikronacyjnej Ligi Bluszczowej. Są to Królewski Uniwersytet Winkulijski im. Konstandinosa Karadzeferisa w Kanugardzie oraz Krasnodarski Uniwersytet Państwowy im. Słomkova - Pomnik Potęgi Volkiańskiej Nauki i Zjednoczenia Narodowego.

Kultura

Język winkulijski

Języki używane i uznawane na poziomie federalnym

Literatura winkulijska

Winkulijska literatura jest stosunkowo bogata, pomimo krótkich tradycji. Dużą popularnością cieszy się w Winkulii poezja i literatura piękna. Do najistotniejszych twórców współczesnych zaliczają się Erik Otton von von Hohenburg, Mateusz Żmigrodzki i Fazil Emre. W 2021 r. nakładem Biblioteki Narodowej im. Johanna Gebera ukazała się Antologia poezji winkulijskiej z lat 2018-2020.[5] Proza również jest obecna w literaturze winkulijskiej. Są to głownie legendy i podania ludowe, nie brakuje jednak dzieł bardziej ambitnych - poruszających kwestie winkulijskiego kolonializmu czy też skomplikowaną historie i kryzys tożsamości wielonarodowościowego, zregionalizowanego państwa. Winkulijską epopeją narodową jest Epos o dywanie.

Filozofia

Filozofia winkulijska podbnie jak i literatura czy kultura kształtowała się w środowiskach emigracyjnych w Athos, często pod wpływem wzorców z bardziej rozwiniętych państw mikroświata. Niemniej jednak winkulijska myśl filozoficzna miała swój wkład w rozwój mikroświatowej mikrofilozofii, poprzez Krytykę Immamentalizmu państwa wirtualnego wygłoszoną na Uniwersytecie Królewskim w Dreampolis, oraz przez nurt filozoficzny antyparaletonizmu stworzony przez (przedwirtualnego) athosańskiego filozofa Konstandinosa Karadzeferisa, zwanego również ojcem filozofii winkulijskiej.

Imprezy, święta oraz tradycje

Winkulia znana jest z wielu imprez i inicjatyw o zasięgu międzynarodowym. Do najbardziej znanych imprez zalicza się goruzyjskie Święto wina oraz Targi Regionalne. 1 grudnia co roku w Winkulii obchodzony jest Revalfrod, który jest pozostałością po czasach pogańskich. Innymi znanymi inicjatywami są chociażby festiwal folkorystyczny w Korundii. Winkulia była także jednym z organizatorów jednej z edycji Nordawizji, a z Volkianu pochodziła inicjatywa jej powstania.

Święto państwowe data
Dzień niepodległości 7 lutego
Rocznica powstania Volkianu 12 kwietnia
Święto wina 5 pazdziernika
Powstanie Wielkiego Księstwa Winkulii 23 pazdziernika
Revalfrod 1 grudnia

Sztuki plastyczne

W kraju działa wiele galerii sztuki współczesnej. Do najbardziej znanych wystaw należą te organizowane przez Galerie sztuki w Bordo, oraz Muzeum szyderstwa im. Tymoteusza Piechoty w Rutzelburgu, posiadający jedną z najliczniejszych kolekcji karykatur i obrazków satyrycznych. Sztuka współczesna cieszy się także znacznym poważaniem w Socjalistycznej Republice Volkianu.

Środki masowego przekazu

Telewizja

Jedynym winkulijskim nadawcą telewizyjnym jest Winkulijska telewizja publiczna TVW.

Prasa

Prasa stanowi obecnie jedno z głównych mediów w kraju. Największą winkulijską redakcją jest założony w 2020 r. centrowy nieregularnik publicystyczno-informacyjny Voog Winkuliersdeg z siedzibą w Vihres, będący medium o zasięgu miendzynarodowym. W czasach Federacji Nordackiej znanym szerzej w mikroświecie tytułem prasowym był volkiański satyryczny magazyn No Nie! Ponadto na rynku mediów lokalnych działają liczne tytuły lokalne takie jak Gazeta Bantustańska czy Gazeta Albiońska.

Radio

W kraju działa publiczna rozgłośnia radiowa - Radio Winkulia. Regionalnie działają też radia muzyczne prowadzone na serwisie Tuba.pl takie jak Radio Osaczesko czy Centrowice.

Kuchnia

Sport

Narodowym sportem w Związku Winkulijskim jest piłka nożna. Dużą popularnością cieszą się także wyścigi konne (szczególnie w Zanahorii), polowania w Rostonii, gra w statki, szachy oraz gry karciane. W Albionie działa Amatorska Mini Liga Wyścigowa Albionu, która organizuje Mistrzostwa Winkulii Grand Tour im. Artura Kardacza.

Linki zewnętrzne

Przypisy